Młodzi Rosjanie, dwudziestokilkuletni Witold i jego dziewiętnastoletnia dziewczyna o imieniu Waleria kryją się przed nadspodziewanie palącym wrześniowym edynburskim słońcem w Podziemiach Szkocji atrakcji turystycznej, stylizowanej na prawdziwe średniowieczne podziemia z salami tortur, labiryntem luster, zamkiem wampirów i krwawą rzeką. Witold i Lera podchodzą do tych rozrywek z przymrużeniem oka, uśmiechając się kpiąco na widok sztucznych pajęczyn, czerwonych żarówek i nazbyt teatralnego przewodnika.
Dopiero wsiadając do łódki, która ma ich zawieźć do zamku wampirów, Lera zaczyna się niespodziewanie bać. Lera bierze to za idiotyczny żart i wpada w złość, Witold jednak nie reaguje na jej docinki, opiera się o nią, nieruchomieje i milczy (czyżby spał?) aż do końca podróży w łódce.
Tu już farsa przemienia się w dramat: okazuje się, że Witold nie żyje na jego szyi widnieją dwie głębokie rany, z których powoli sączy się krew Czyżby mówiąc o gryzieniu i piciu krwi Witold nie żartował i u wrót zamku wampirów wyssał z niego krew prawdziwy wampir? Nocny Patrol Edynburga nie ma co do tego wątpliwości i jego szef, stary przyjaciel Hesera, prosi moskiewski Nocny Patrol o pomoc.
Badając całą sprawę na miejscu, rozmawiając z edynburskimi Innymi, z nieszczęsną Walerią, odwiedzając Podziemia Szkocji Anton zyskuje pewność, że nie jest to banalne wampirze kłusownictwo, lecz coś znacznie poważniejszego Już wkrótce podróżując między Moskwą, Uzbekistanem i Szkocją Anton odkrywa, że to spisek, spisek na niewiarygodną skalę powołanie do życia nowej siły, mieniącej się Ostatnim Patrolem
