(P)oszukiwanie

Ada Sienkiewicz (rocznik 2001) - studentka trzeciego roku psychologii. Od kilku lat pisuje (nie)uczesane (wy)zwierzenia, jak nazywa swoje wiersze.

• Poezja to dla niej tworzenie nowej rzeczywistości.

Intymne postrzeganie obiektywnego świata, jeśli on w ogóle istnieje poza tym, co (s)chwytane w sieci naukowości. Jest ,,głosem duszy" w brutalnej rzeczywistości, płynącym wersami, których konstrukcja w jej wierszach decyduje o mnogości znaczeń.

To jej osobista ucieczka, pozwalająca dostrzec z dystansu wersów trochę więcej niż to, co ewidentne na pierwszy rzut oka. To kryjówka, z której krzyczy przez dziurkę od klucza - ku drwinom i pobłażliwym spojrzeniom mówiącym, że to wrzask idioty, nic nieznaczący...

• Liberum veto milczeniu.
• Największa moc wpływania na rzeczywistość, której nie da się kontrolować.
• Gdzie szeroko pojęty kontekst wpływa na znaczenia.
• Pochłania i przygnębia ją totalny, wszechobecny relatywizm.
• Przeraża i smuci dewaluacja wartości.
• A (nie)świadomość - u(nie)szczęśliwia.
• Do tego twierdzi, że nie zna się na poezji.