Pacjentka z sali nr 7

Nie cierpię zaczynać dnia od próby samobójczej. Tak zaczyna się Pacjentka z sali numer 7 - powieść młodego francuskiego lekarza, zainspirowana jego blogiem "Alors voila: dziennik pojednania leczonych i leczących".

• A kończy się słowami: Z życiem nigdy nie ma problemu.
• Toczy się.
• By czynić cuda z najdrobniejszej rzeczy.
• Toczy się.
• Szpital.
• Oddział Ratunkowy.
• Młody lekarz opowiada swoje 7 dni i 1 noc.

Przechadzam się, śpiewam o tym, co widzę: o tyglu, gdzie ludzie cierpią, śmieją się, zmieniają. I o innych, pochylonych nad tym wszystkim, którzy się z tym zmagają lepiej lub gorzej.

• Pośrodku Ludzie.
• Z historiami do opowiedzenia: o Życiu.
• Narrator spotyka pacjentów z najcięższymi chorobami, ale i z wyimaginowanymi przypadłościami.
• Dla każdego ma opowieść wyjętą z życia innego pacjenta.

Jest miłość, złość, śmiech, strach, nadzieja. Opowieść, która ma pocieszyć, nieraz rozśmieszyć, dać nadzieję i siłę do walki o życie.

• Jego proste, mądre zdania zapadają w serce jak budujące aforyzmy.
• Niewiele w życiu mam, ale mam opowieści.

• Nie jestem egoistą: tymi pytaniami dzielę się z innymi pacjentami.
• Tymi pytaniami splatam wątki ludzkich losów...
• Kilka razy dziennie biegnie na Oddział Opieki Paliatywnej.
• Tam w sali numer 7 pięćdziesięciokilkuletnia kobieta czeka na syna.
• Jej dni są policzone.
• Lekarz za wszelką cenę usiłuje swoimi opowieściami utrzymać ją przy życiu.
• Między nimi rodzi się niezwykła więź.

Spotykam ludzi w łóżkach albo na wózkach inwalidzkich, istoty ludzkie, które stawiają pytania mojemu człowieczeństwu. Będę mówić tak długo, aż samoloty odlecą, aż jej syn wróci.

• Pacjentka będzie mnie słuchać.
• Dopóki słucha, żyje.
• Opowiadajmy, opowiadajmy.
• Przedłużajmy życie historiami życia innych.

• Baptiste Beaulieu prześwietla szpital ze wszystkich stron.

Życia tych, którzy leżą, i tych, którzy ich podnoszą. Z lekkością i humorem ukazuje despotycznych szefów, pielęgniarki o wielkich sercach, lekarzy popełniających gafy i błędy, niekończące się konsultacje i niewiarygodne spotkania z pacjentami.

• Nasz zawód to przede wszystkim kolejne, wzbogacające nas spotkania.
• Spotykamy ludzi.
• Chore ciała, to prawda.
• Ale też osobowości.
• Codziennie wieczorem staram się robić spis ludzi, którzy mnie poruszyli.
• Jestem jak skąpiec liczący monety, albo jubiler polerujący swoje perły.
• Kolekcjonuję ludzi w głowie.
• Próbuję w wielości twarzy uchwycić istotę jedności.

• Wszystko się ze sobą miesza i twarze mi umykają.
• Nic nie szkodzi: wszystko jest jednym.

Czasami zdarza się, że wszystko zlewa się w jeden bezkształtny wir ust, nosów, czół, ran, chorób, uśmiechów i jasnych spojrzeń. Z opowieści o życiu łączących tragizm i komizm, pełnych szacunku, współczucia i czułości dla człowieka, Baptiste Beaulieu buduje cały teatr ludzkiej komedii i ludziom najbardziej poniżonym przez chorobę oddaje godność i człowieczeństwo.

• Wobec tej książki nie można przejść obojętnie.

Jej głęboko humanitarne przesłanie to ważny głos na temat stosunku leczących do leczonych, samotności, poniżenia i bezradności pacjenta, znieczulicy i niekompetencji lekarzy. Głos, który mówi, że może i musi być inaczej.

• Być lekarzem to znaczy iść na spotkanie drugiego człowieka.
• BAPTISTE BEAULIEU