Mimo że Zofia jest dojrzałą kobietą, wciąż nosi w sobie wiele lęków zwłaszcza przed pożegnaniem. To dlatego, że nigdy nie pogodziła się z odejściem Konrada, do którego żywiła skrywaną miłość, oraz innych bliskich.
Pragnie w końcu uwolnić swój głos chce mówić, śpiewać, krzyczeć jednak w innym języku niż dotychczas, ponieważ ten, którym posługiwała się latami, wydaje się jej obcy, przytłumiony, uwięziony. Aby tak się stało, musi wrócić do przeszłości często niełatwych wspomnień i spróbować zrozumieć małą Zosię, która jest głęboko przekonana, że nikt z dorosłych jej nie rozumie Czy podróż przez zakamarki duszy pozwoli Zofii zaakceptować wreszcie siebie i innych?
