Paradoks chrześcijański

Dlaczego chrześcijaństwo to paradoksalna droga? Ponieważ sięga korzeniami bytu, który jest wcielonym paradoksem.

• To Jeszua (Jezus po aramejsku), który jest jednocześnie prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem.
• W pełni cielesnym i całkowicie duchowym.
• Sługą wobec wszystkich, a jednocześnie Panem wszystkiego.
• Poniżonym, lecz obecnym do końca.

• Czyni swe ciało świątynią Ducha i wszechrzeczy.
• Zaprasza swoich uczniów, by odważyli się prowadzić życie równie paradoksalne jak Jego.
• Równie zagadkowe i pełne światłości jak Jego.

To On umieszcza naszą skończoność w sercu nieskończoności, będąc na świecie, ale nie pochodząc z tego świata. Prawdziwi chrześcijanie mają przechodzić przez ten świat, czyniąc dobro (Dz 10, 38), wychodząc poza ramy zarówno świeckiego, jak i religijnego dogmatyzmu lub fanatyzmu, nieustannie dając świadectwo o wspaniałości ludzkiej kondycji.

Ta niesłychana i wielka myśl okazuje się nader przydatna w obecnej sytuacji, gdy ogromnie aktualna jest potrzeba nadania sensu własnemu życiu, ponieważ każdy z nas ma w swej istocie zarówno człowieczeństwo, jak i boskość.