Pastores 66 (1) 2015

Drodzy Czytelnicy! Co pewien czas w niektórych środowiskach powraca hasło: „Chrystus – tak, Kościół – nie”.

• Tymczasem prawdziwa miłość Chrystusa łączy się ściśle z miłością Kościoła.

• 1.

Ważne, aby sam Kościół pozostawał wierny Chrystusowi i Jego przesłaniu, mimo oskarżenia o zacofanie, a nawet za cenę prześladowania. To wierność Bogu Ojcu, Synowi i Duchowi Świętemu oraz prawdzie w całym życiu Kościoła sprawia jego piękno, które pociąga.

• Ludzie Kościoła z powodu tej wierności wiele cierpią, czasami od swoich (ks.
• R.
• Skrzypczak, G.
• Górny), czasami też od obcych (ks.
• P.
• Mazurkiewicz).
• Cierpienie i miłość to dwie strony tego samego medalu – życia chrześcijańskiego i pasterskiego.

• Przykładem takiej postawy jest Prymas kard.

Można zamknąć się w sobie, w poczuciu doznanej krzywdy, można też zachować otwartość wobec osób potrzebujących de facto naszego wsparcia. Stefan Wyszyński, który sporo wycierpiał zarówno od obcych, jak i od swoich, a który mimo to nie przestawał wychodzić ku innym z miłością (J.

• Krzywonos).
• 2.

• Kreeft).

Wierność prawdzie i Ewangelii w Kościele może wyraźniej widzą ci, którzy uczciwie szukają prawdy i odnajdują Kościół Jezusa Chrystusa w Kościele katolickim, przychodząc spoza jego wspólnoty (P. Kościół jest piękny, gdyż jest dziełem Trójcy, tworzonym przez Nią z wielką troską (P.

• Szyrszeń SDS).
• Czasami Bóg wprowadza swoich wyznawców w kryzys, aby dać im szansę wzrostu (ks.
• S.
• Haręzga).

• Salij OP).

Jednak dla ujawnienia się piękna Kościoła potrzebne jest, obok Bożego zaangażowania, również ludzkie, gdyż jesteśmy grzesznikami na drodze nawrócenia (J. Warto również w łonie Kościoła podejmować, wciąż na nowo, refleksję nad tym, czym on jest (S.

• C.

• Kowalczyk SJ).
• 3.
• Jak i gdzie uczyć się miłości Kościoła?
• Pierwszym tego miejscem może być liturgia, o ile sprawowana jest w jedności z Kościołem i w duchu Kościoła (T.
• Grabowski OP).
• Przyszli prezbiterzy mają uczyć się miłości do Kościoła już w seminarium (ks.
• J.
• Chyła).

Napiórkowski OFMConv), grozi nam bowiem fałszywe rozumienie Kościoła, a co za tym idzie – fałszywe reformy (D. Możemy mieć nadzieję, że to Pan uczy nas miłości, przeprowadzając przez różne doświadczenia, w tym też cierpienie (ks.

• J.
• Kwiatkowski).
• Ważnym wkładem w uczenie miłości Kościoła są doświadczenia misjonarzy (bp J.
• Piotrowski) czy ruchów katolickich (ks.
• S.
• Kunka).
• Ale także zwyczajne duszpasterstwo jest dla duchownych szansą udziału w trosce i miłości Chrystusa wobec owczarni (A.
• M.
• Faszczowa, ks.
• Wojciech).

• Kreeft).
• Najpierw jednak należałoby prawdę poznać, wzrastając samemu w mądrości.

Nie zawsze dzieje się to bezboleśnie – niekiedy w trosce o wierność prawdzie konieczna będzie konfrontacja z innymi poglądami, w tym z relatywizmem moralnym (P. Jak słusznie zauważa Wojciech Giertych OP: „Są trzy mądrości: mądrość filozoficzna, która spogląda na rzeczywistość z najwyższego pułapu, a więc ostatecznej przyczynowości; mądrość teologiczna, która spogląda na nią w świetle Objawienia; i mądrość będąca bezpośrednim impulsem Ducha Świętego.

• Pierwszych dwóch mądrości trzeba się uczyć.
• O trzecią trzeba się modlić”.
• KS.
• MIROSŁAW CHOLEWA redaktor naczelny