Pastores 71 (2) 2016

Drodzy Czytelnicy! Jezus po zmartwychwstaniu podobny jest do baranka, jakby zabitego (Ap 5,6).

• Jest w Nim zatem łagodność i święta naiwność: ofiary, która sama chce się ofiarować za przyjaciół i za nieprzy­jaciół.
• Zarazem o tym samym Mesjaszu Objawienie jednak mówi, iż „zwyciężył lew z pokolenia Judy” (por.
• Ap 5,5).

Jest w Nim zatem waleczne serce, odwaga wchodzenia w uzdrawiające kon­flikty, pasja przetwarzania świata według woli Ojca. Jeśli mamy odtwarzać w sobie Chrystusa – stawać się chrystopodobni – to koniecznie musi się w nas znaleźć miejsce na obydwie dyspozy­cje.

• Lew bez baranka odstraszy tylko ludzi albo wciąż pracowicie będzie musiał leczyć rany, które innym zadał.

• 1.

Barankowi bez lwa grozi, że odda życie swoje nie wtedy, gdy trzeba, i nie tym, co trzeba. Zapatrzeni w naszego Wodza i Pasterza, nie toczymy walki „przeciw krwi i ciału”, lecz przeciw „duchowym pierwiastkom zła” (K.

• Wons SDS) – na tym polega sedno misji Kościoła posłanego na krańce świata z Ewangelią Jezusa Chrystusa.

• Szyrszeń SDS, A.
• M.
• Faszczowa).
• Staramy się być wszystkim dla wszystkich (ks.
• M.

Głosząc słowo Boga, trzymamy w ręku miecz obosieczny – skalpel, który naci­na chore miejsca najpierw w nas samych, potem zaś w innych (P. Warowny), co w naszej postchrześcijań­skiej kulturze oznacza przede wszystkim pomoc w odzyskaniu żywej wiary przez ochrzczonych pogan, którzy znają Credo, ale żyją tak, jakby Bóg nie istniał (rozmowa z T.

• Grabowskim OP, A.
• R.
• Bańka).
• 2.
• Fundamentem udanej misji jest przeprowadzenie jej naj­pierw we własnym wnętrzu.

• P.
• Fitzgibbons).

Chodzi o wnętrze Kościoła – o każ­dą plebanię i wspólnotę prezbiterów, które mają być miejscem okazywania zaufania i miłości braterskiej, miejscem, w którym się rzeczywiście odpoczywa i leczy rany, w którym jest się bez­piecznym (R. Owa misja wewnętrzna to także codzienna walka każdego powołanego o prymat życia duchowe­go, walka, w której warto zadbać o sojuszników (ks.

• L.
• Misiar­czyk).
• Zawsze pocieszające są świadectwa tych, którzy ową walkę wewnętrzną podjęli i – z pomocą Bożą – wygrali (D.
• Pro­sen, Iwona).
• 3.
• Znakiem wiarygodności Ewangelii Jezusa były cuda, któ­rych dokonywał.

• Na ilu frontach rozgrywa się dzisiaj ta walka!
• Iluż wydała męczenników!

W naszych czasach jeden z ich odpowiedników stanowi zaangażowanie chrześcijan w konkretne projekty pro­mujące lub chroniące prawdę i dobro. Policzmy ofiary prześladowań, które w imię „postępu” dotknęły – i zapewne dotkną jeszcze – obrońców zdrowego rozsądku (W.

• Roszkowski, Z.
• J.
• Kijas OFMConv, rozmowa z J.
• Wysoczańskim OFMConv).

• Banasiuk, ks.
• J.
• Chyła, ks.
• W.
• Bednarz).

Przypomnijmy sobie, ile chorych miejsc w naszej rzeczywistości – kościelnej, społecznej, gospodarczej, prawnej, kulturowej – domaga się naszego zaangażowania (J. „Patrzę na kleryków trochę jak na miłe, sympatyczne zwie­rzaki w arce Noego, które tłoczą się do wyjścia na świat – powie­dział kiedyś ks.

• Jan Twardowski (którego cytujemy obficie w tym numerze „Pastores”).
• – Marzą się im same radości i przyjemno­ści kapłańskiego życia.

• Straszna i piękna.
• Do walki!
• KS.
• WOJCIECH BARTKOWICZ

Przywołując pogodny krajobraz po poto­pie, chciałbym przypomnieć znane słowa świętego Jana Vian­ney’a: «Być kapłanem to czasem rzecz straszna»”.