Pastores 83 (2) 2019

Drodzy Czytelnicy! Ludowa mądrość podpowiada, że „wszystko się kiedyś kończy”.

• Poprzez doczesność prześwituje to, co wieczne.
• Czy umiemy to dostrzec w łańcuchu wydarzeń składających się na nasze życie?
• Czy raczej przypominamy skwaśniałe wino, któremu znudziło się czekać na swą autentyczną dojrzałość?
• 1.

To nieco bałamutne stwierdzenie w kontekście wieczności, przecież wciąż powtarzamy w liturgii nasze głębokie przekonanie, że jednak istnieje coś „na wieki wieków”. Starokawalerstwo jest niebezpiecznym stanem umysłu, a jego zalążki wszyscy nosimy w sobie: zesztywnienie naszych relacji, utrwalenie prostackich stereotypów, nieewangeliczne rytuały i przyzwyczajenia.

• Zioło OCSO).

„Dla starego kawalera przyznanie Bogu ostatniego słowa jest najtrudniejszą sprawą pod słońcem”, dlatego im więcej zabezpieczeń zbudowaliśmy w naszym życiu, tym pilniejszą sprawą jest „odbezpieczenie” drogi naszego powołania (M. Proces ten, obfitujący w dramatyczne momenty, prowadzi do radości z odnalezionego zbawienia – w tym sensie postać Zacheusza, często przywoływana w naszym głoszeniu słowa Bożego, może stać się figurą nawrócenia księdza, włącznie z finansowym zaangażowaniem na rzecz potrzebujących i pokrzywdzonych (ks.

• W.
• Węgrzyniak).
• 2.
• Przeciwieństwem starokawalerstwa nie jest „młodokawalerstwo”, rozumiane jako pozostawanie w stanie kawalera na wydaniu.

• A.
• Rybicki).

Prezbiter ma być najpierw dojrzałym mężczyzną, lwem i barankiem jednocześnie, który dobrze komunikuje się ze sobą samym, potrafi być bratem wśród mężczyzn i ojcem wśród kobiet (ks. Ma być również dojrzałym oblubieńcem, dla którego celibat jest codziennym polem przeżywania i ofiarowywania swojej miłości (ks.

• M.
• Jarosz).

• S.
• Kunka).
• 3.
• Czy można być znudzonym miłością?
• Chyba to niemożliwe.
• Znudzenie to upiór miłości.

Bóg potrzebuje mojej samotności, potrzebuje także mojej czystości – i ofiarowuje mi ją, pod warunkiem, że mi na niej zależy, że o nią walczę, że dla niej nie boję się cierpieć (ks. A jednak demon południa wysusza nawet obficie płynące potoki – tak bywa z rytuałami miłości, w które wpisane jest życie prezbitera.

• Taki los może spotkać nawet codzienną Eucharystię i brewiarzową psalmodię...

• L.
• Gera, A.
• Zając OFMConv), oczyściwszy je najpierw z miażdżycowych naleciałości (ks.
• K.
• Porosło).
• 4.

Pytamy o to, jak przywrócić je życiu, jak uczynić je znowu językiem miłości (ks. Odmłodzone serce, serce z ciała, jest gotowe na owo „wszystko nowe”, które zapowiada Apokalipsa, a które pojawia się nieustannie w naszym życiu.

• Jest to cecha autentycznej świętości (s.
• R.
• Grabiec sł.
• BDNP).

• G.
• Strzelczyk)?
• Być może kluczem do tego jest zdrowe poczucie humoru, które chestertonowskiemu ks.
• Brownowi pozwoliło „robić swoje” w mocno nieprzyjaznym środowisku postpurytańskiej Anglii (M.
• Sobolewska).

Czy w czasach zamętu i trwogi Kościoła poddawanego próbom zewnętrznym i wewnętrznym wystarczy nam sił, by zachować gaudium et spes – radość i nadzieję Ewangelii (ks. Nie jesteśmy starymi kawalerami, lecz małżonkami, którym udało się dobrze ożenić.

• W górę serca!
• KS.
• WOJCIECH BARTKOWICZ