Pędzle w kieliszku

Janek nie może uwolnić się od traumy przeszłości i bolesnych relacji z ojcem, które kładą się cieniem na jego losach. Pije i pozwala, by życie przepływało obok.

• Znów traci pracę.

• Pełen nadziei obiecuje sobie solennie, że odstawi butelkę i zacznie przyzwoicie żyć.
• Udaje się!
• Z poznaną w pracy Wiktorią połączą go dobre i silne uczucia, młodzi stają się dla siebie całym światem i podporą.
• Po latach Janek wraca też do malowania – wreszcie czuje się wolny i wyzwolony z objęć demonów.

Gdy dostaje etat w magazynie, rozumie, że to szansa, być może ostatnia, na zmianę. Znów robi to, co kocha i co potrafi najlepiej, jest doskonałym artystą.

• Zostaje zauważony i dostaje propozycję wernisażu.

• Silny, bez krzyku przyćmił pozostałe.
• Wszyscy zamilkli, szukając źródła tego mistycznego głosu.
• – Pięćset – powtórzyła kobieta w czarnych okularach przeciwsłonecznych.
• Podchodziła powoli krokiem, który Janek dobrze zapamiętał.
• Performance się skończył, licytacja również.
• Ludzie odeszli.
• – Marnujesz się na tej ulicy – powiedziała.
• Okrywał ją czarny płaszcz z dużymi guzikami.
• Misternie ułożone czarne włosy nie poddawały się terrorowi wiatru.
• Kształtne usta poruszały się powoli, a słowa wychodziły z nich wyraźne.
• I ta biel zębów szukająca promieni słońca.
• – Jak ci na imię?
• – zapytała.
• – Janek – odpowiedział, stojąc jak słup soli.

Gdy przyszłość stoi przed nim otworem, w blasku i spokoju, nałóg i demony ponownie dają o sobie znać… – Pięćset – rozbrzmiał głos znikąd.