Perfekcjonistka

Rozczarowania bolą, ale potrafimy się z nich otrząsnąć. Julita również potrafiła, ale zapłaciła za to wysoką cenę.

• Stała się niewzruszoną dziewczyną, która zatraciła w sobie uczucia.
• Ustawiła sobie poprzeczkę najwyżej jak się dało względem nauki i wyglądu.
• Żyła z dnia na dzień, starając się zatrzeć ślady wspomnień.
• Jednak wciąż czuła się niczym w porównaniu z siostrą, którą od dziecka stawiano jej za wzór.

Nie potrafiła docenić swoich umiejętności i talentu, aż do dnia, w którym wszystko się zmieniło. Jedna chwila, która miała być kompromitująca dla Julity wpłynęła na zmianę szkoły, poglądów, otoczenia i niektórych znajomych, a do tego wszystkiego pojawiło się w życiu coś nowego.

• Dzięki Dawidowi zaczęła dostrzegać, czym tak naprawdę jest miłość i związane z nią szczęście.

• 24 grudnia Ciężko jest żyć na co dzień w cieniu własnej siostry.

Fragment: Życie to ciągłe ulepszanie, doskonalenie samej siebie, dążenie do perfekcyjności. Tej, którą uważają za ideał i stawiają mi za wzór, nie dając w ciągu dnia ani chwili o niej zapomnieć.

• A jeszcze trudniejsze staje się to podczas świąt, kiedy to cała rodzinka zjeżdża się do naszego domu.

• Wszystkie babki i prababki, teście i teściowe.

Przyjeżdża ukochana siostrunia, wszystkie ciotki, wujkowie i kuzynowie. Każdy cieszy się ze spotkania, mnóstwo serdecznych słów, sztucznych uśmiechów i tony prezentów.

• Jak zwykle wszyscy zachwyceni, z przejęciem słuchają nowych osiągnięć Pauli.
• Moja siostra - maturzystka - chodzi do prywatnej szkoły tańca.
• Rodzice ładują w to masę forsy z nadzieją, że dzięki temu ich ulubienica spełni marzenia.

Jest urodzoną tancerką, do tego ma cudowny, czysty głos. Po prostu ideał - wysportowana, ładna, utalentowana - całkowite przeciwieństwo niezdarnej mnie.

• Uświadamiali mi, że nigdy w życiu nie będę takim ideałem.

Lubię jej styl bycia i to, jaka jest, zawsze chciałam mieć tyle swobody i lekkości, co ona, ale dobijało mnie to, że wszyscy mi to uświadamiali. Paula jest spoko, przy mnie się nie wywyższa, ale sam fakt mojej niezdarności, dobija.

• A jednak jest odwrotnie.
• - Julito, przynieś pierogi z kuchni - powiedziała mama.
• No tak, zaczyna się.

Jestem młodsza o dwa lata i w zasadzie to mi przypada stanowisko pupilka, na którym specjalnie mi nie zależy, ale chyba tak by wypadało, no nie? Przynieś, wynieś, pozamiataj.

• - Pomogę ci.
• - Paula dołączyła do mnie w drodze.

- Hej, jesteś główną atrakcją, powinnaś siedzieć przykuta do stołu i czarować gości. - Ha, ha, ha.

• Nie bądź złośliwa, bo twarz ci się zeszpeci.
• - Za późno.
• - Uświadomiłam jej, nakładając kolejną cieplutką porcję pierogów.
• - Czasem mam ochotę porządnie ci wprać, wiesz?
• - Powiedziała pogodnie.
• - Co poradzisz, przyjeżdżasz tylko na święta i niektóre weekendy.

• - Julita...

Posiedź tu dłużej i posłuchaj o swojej wspaniałości, to będziesz taka, jak ja. - Nie, no daj spokój, chyba nie masz zamiaru mnie przepraszać?

• - Żartujesz?
• - Uf.
• - Jakie plany na Sylwestra?
• - Zgadnij.

Oglądnę telewizję, powgapiam się w puszysty śnieg za oknem, a o północy wypiję tradycyjnie szampana. Poza tym dzień jak każdy inny, wieczór jak każdy inny tylko, z efektami specjalnymi za oknem.

• - Hm.
• A nie myślałaś, żeby przyjechać do mnie?
• - Do szkoły?
• - Zdziwiłam się.
• - A czemu nie?
• Co roku organizują świetne imprezy, musisz się stąd wyrwać.
• - Daj spokój.
• - Naprawdę nie masz ochoty na odrobinę szaleństwa?
• - Przecież ja tam będę wyglądać jak pokraka.
• Same asy.
• Świetne tancerki i...

tancerze, a do tego wszystkiego ja, sierotka Julisia. - Oj, przestań, chodzi o zabawę, w takich dniach nikt na to nie patrzy.

• A rodzice na pewno się zgodzą.
• - O to akurat się najmniej martwię.
• Dla ciebie robią wszystko.
• - Tak, prawie wszystko.