Piaskospanie

Witaj w świecie, w którym granica między jawą a snem nie istnieje – witaj w piaskospaniu. Zdarzyło ci się tuż po obudzeniu mieć to dziwne wrażenie, że rozmawiałeś z kimś we śnie, czując jednocześnie, iż rozmowa odbyła się naprawdę?

• Jeśli tak, może właśnie zdarzyło ci się piaskośnić...
• A teraz wyobraź sobie, że jest tylko piaskosen; że nie istnieje nic innego.
• Przywitaj się z głównym bohaterem – to jego codzienność.
• Lewy nie zna swojego imienia.
• Nie ma pojęcia, gdzie się znajduje.
• Nie wie nawet, czy posiada ciało.

Przeżywałeś przygody, których nie można doświadczyć w rzeczywistości, a przecież kryły w sobie ten szczególny okruch realności dowodzący prawdziwości twoich przeżyć? Jedyne, co zna i czego jest pewien, to piaskospanie.

Moment, kiedy na twarzy czuje chłodny dotyk miękkiego piasku, by po chwili zobaczyć Miasto. Tam dowiaduje się, jakie przewidziano dla niego zadanie; tam ludzie, którzy mają nad nim władzę, wydają polecenia.

• Głównym obowiązkiem Lewego jest przesłuchiwanie więźniów.
• Razem z Prawym wchodzą do cudzych snów, by wyciągać z nich informacje.
• Ale przesłuchując, można czasem dowiedzieć się za dużo...
• Lewy chce się obudzić, bo ile można śnić?

• Mają w tym swój cel...
• Z recenzji: Lektura „Piaskospania” przyprawiła mnie o dreszcz niepewności i zburzyła spokój mojej duszy.
• Książkę czyta się szybko i lekko, ale polecam ją wyłącznie osobom o stalowych nerwach.
• Nie wiem jak inni czytelnicy powieści, ale ja od dzisiaj uważnie rozglądam się wokół siebie...
• „Piaskospanie” to powieść dziwna, ale wciągająca jak ruchome piaski.
• Trudno ją streścić.
• Trudno opisać jednym zdaniem.

Jednak dla niego przebudzenie nie jest prostą sprawą; został wciągnięty w intrygę piaskośniących, którzy za wszelką cenę chcą przedłużyć jego sen i są gotowi poświęcić wszystko, byleby tylko się nie obudził. Ale spróbuję – dla mnie to powieść o szukaniu odpowiedzi na pytanie: „kim jestem i co tu się, do cholery, wokół mnie dzieje?”.