Horacy Pieśń II, 13. Ille et nefasto te posuit die Do drzewa tłum.
Marceli Motty Kto cię pierwszy zasadził, w dniu to złowrogim zrobił, świętokradzką cię także ręką, o drzewo, wnukom wyhodował na zgubę i na całej tu wioski sromotę. Kto tam ciebie, ponure ty drzewo, coś na głowę niewinną pana się zwalić miało, na mym polu postawił, pewno kolchidzkich ...
Najważniejsze dzieła: Pieśni (Ody), Satyry, Listy (w tym List do Pizonów, czyli Sztuka poetycka) Poeta rzymski, specjalizujący się w liryce i satyrach. Syn przedsiębiorczego wyzwoleńca jego ojciec zdołał nie tylko wykupić się z niewoli, lecz także przenieść się wraz z rodziną z Apulii do Rzymu.
Horacy pobierał nauki najpierw najpierw tam, a potem w Atenach, gdzie w roku 44 p.n.e. uczestniczył w bitwie pod Filippi, z której ratował się ucieczką, o czym wspomina w jednej z pieśni.
Większość powyższych informacji znajduje odbicie w poezji Horacego, można zatem uznać jego twórczość za jeden z najdawniejszych wzorców liryki osobistej. Przez wiele stuleci znajdowano w jego twórczości wzory dla liryki filozoficznej, dla poetyckiej wypowiedzi na tematy polityczne, a nawet dla tekstów kodyfikujących dawną teorię literatury (De arte poetica).
Horacjańskie nawiązania można jednak znaleźć też u Mikołaja Sępa-Szarzyńskiego (często w incipitach jego wierszy) czy w sławnej w Europie łacińskiej twórczości jezuity Macieja Kazimierza Sarbiewskiego. Adam Asnyk, Henryk Sienkiewicz, Julian Tuwim czy Adam Ważyk.
Zasadniczymi osiągnięciami Horacego było przeszczepienie na grunt rzymski wzorców liryki greckiej (o czym sam poeta z dumą wypowiada się w pieśni Do Melpomeny, znanej pod incipitem Exegi monumentum), innowacje rytmiczne i przede wszystkim zakres tematyczny twórczości. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej.