Bianka Rolando Biała książka Niebo Pieśń siedemnasta. Uszy stają się mleczne W dniu swojej śmierci miałem dziewiętnaście lat dwie plomby w zębach, jeden ubytek Nastrojowy zachód słońca w mojej głowie Była zima i wcześniej zachodziło słońce Była zima, więc szybciej zachodziłem i ja Wybuch gwiazdy, katastrofa astronomiczna wylew w mózgu, wylew na ten brzeg tutaj Zadano mi tylko jedno pytanie w przejściu uśmiechnąłem się, znając odpowied...
1979 Najważniejsze dzieła: Biała książka (2009), Modrzewiowe korony (2010), Łęgi (2015), Pascha (2016) Pisarka i artystka sztuk wizualnych, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Jej wiersze charakteryzuje szeroka fraza, częste stosowanie inwersji i łatwość powoływania do istnienia różnych poetyckich masek i groteskowo-symbolicznych bytów.
W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej.