Pitaval krakowski

Tytuł książki nie jest oryginalny. Pitaval to nie tylko nazwisko słynnego prawnika francuskiego, który w roku 1734 zapoczątkował w Paryżu serię słynnych wydawnictw pod tytułem Causes célčbres et intéressantes, obejmującą opisy głośnych procesów karnych.

• To także wywodząca się z czasów tego właśnie wydawcy potoczna nazwa zbioru opisów procesów karnych.
• Tytuł nie jest oryginalny jeszcze z innego powodu.

• Pitaval krakowski jest nawiązaniem do tej serii.
• Opisane zostały sprawy rozpatrzone tylko do 1939 r.
• Decydowała o tym konieczność zachowania dystansu czasowego.
• Są jednak – zdaniem autorów – pewne różnice dzielące tę książkę od innych pitavali.
• Chodzi przede wszystkim o dobór tematu.

W Polsce opublikowano już liczne pitavale pióra Stanisława Szenica, Wandy Falkowskiej, Kazimierza Larskiego, Barbary Seidler, Mieczysława Szerera, by wymienić tylko niektóre. Zamierzeniem autorów było zebranie takich spraw sądowych, które w pewnym okresie były najgłośniejsze, które – choć czasem nie przedstawiały zagadek kryminalnych – świadczyły o ówczesnym układzie stosunków społecznych i stopniu rozwoju kultury społeczeństwa.

• W obręb pracy weszły tylko procesy kryminalne.
• Tak się już bowiem utarło, że pitavale to zbiory takich właśnie procesów.

Jest to zbiór spraw krakowskich, a więc tych, które rozegrały się w mieście Krakowie i które były rozpoznawane w zasadzie przez sądy krakowskie. Opisywane procesy sądowe zostały przedstawione na tle środowiska krakowskiego, połączone z ówczesnymi wydarzeniami i ukazane w scenerii starego Krakowa.

W związku z tym nieuniknione stało się niekiedy wyrażenie własnego poglądu krytycznego na dotychczasowy sposób interpretacji historycznej lub prawniczej opisywanych zdarzeń.