"Płonące żyrafy" to zbiór kilkunastu tekstów poetyckich, które cechuje nawiązanie do umiłowania brzydoty -- turpizmu (jest tu np. trawestacja wiersza Grochowiaka).
Autor pochyla się nad bezradnością "pięknej" poezji, która wydaje się być kwiatem tuberozy (symbolem bezużytecznego piękna).