Po lekku

Bohater wierszy Muszyńskiego z nostalgiczną czułością i po poetyckim węchu - prawie jak jego pies - ,,chodzi ścieżkami z dawnych lat". Po lekku, w samotności, zagląda m.in.

• W oddali tlą się jeszcze wspomnienia z anarchizujących z lekka lat szkolnych.
• W uszach pobrzmiewa jeszcze piosenka o bursztynku znalezionym na plaży, gdy tymczasem wzywa tzw.
• dorosłość.

do piwnic, gdzie ,,plastikowe choinki i depresyjne sreberka". Na szczęście (swoje i nasze) Muszyński ,,kręci lekki jak ze starych rycin świat jak piłkę do kosza".

• I często trafia nim w samo sedno.
• Wojciech Brzoska Publikacja powstała dzięki wsparciu finansowemu Instytutu Literatury w ramach Tarczy dla Literatów