Tytułową „po-twarz” można rozumieć co najmniej dwojako. Po pierwsze, w porządku czasowym.
Twarz odsłania się przed nami bowiem nie tylko w sensie przestrzennym (jak w lustrzanym odbiciu), lecz nadchodzi po nas samych, nawiedza nas i nie pozwala o sobie zapomnieć. Pozostawia ruiny po egzystencjalnej katastrofie, jaką jest nowoczesne doświadczenie obrazu niemożliwego: twarzy jako całości, epifanii, relacji z Innym.
Twarz, jak pisało wielu, nie pochodzi z ciała, stanowi byt osobny, jest organiczną tkanką naszej percepcji i myśli, pamięci i języka, tworzy wyjątkową sferę doznań oraz refleksji. W swej fascynującej książce Anna Szyjkowska znakomicie oprowadza czytelnika po żywym muzeum twarzy, pokazuje jej wymiar filozoficzny i antropologiczny, etyczny i estetyczny.
