Po wojnie, z pomocą bożą, już niebawem ... Pisma Kopla i Mirki Piżyców o życiu w getcie i okupowanej Warszawie

Za mną idzie młoda kobieta. Na plecach nosi tłumok.

• Niemiec z szatańskim uśmiechem podchodzi do niej, podnosi pejcz i wali w plecak.
• Rozlega się straszny krzyk ukrytego dziecka.
• Niemiec wyrywa kobiecie maleństwo i ciska je wraz z tłumokiem pod ścianę.
• Nieszczęsna chce iść za dzieckiem.
• Oprawca zatacza się wprost ze śmiechu, bawi go to.
• Uderzeniem kolby wpycha siną z rozpaczy kobietę z powrotem do szeregu".

z pamiętnika Mirki Piżyc Na książkę składają się pisma ojca i córki: Kopla i Mirki Piżyców, którzy sporządzali swoje notatki po ucieczce z warszawskiego getta, w ukryciu po stronie aryjskiej. Kopel był syjonistą, działaczem społecznym, w getcie współorganizował szkolnictwo hebrajskie i chór dziecięcy.

Mirka tuż przed wojną zdała maturę, marzyła o medycynie, a w getcie pracowała w domu dziecka. Zapiski Kopla dotyczą życia w getcie, jego działalności społecznej oraz losów całej rozgałęzionej i bardzo ze sobą związanej rodziny, z której większość osób zginęła.

• Młodsza siostra Mirki Rutka z matką wyszły z getta tydzień wcześniej.
• Wszyscy czworo przeżyli w kryjówkach po stronie aryjskiej.
• Po wojnie Piżycowie wyjechali do Szwecji, a stamtąd do Izraela.

Mirka opisuje życie w getcie od akcji likwidacyjnej (lipiec-wrzesień 1942 r.) do początków powstania w kwietniu 1943 r., kiedy jej i ojcu udało się wydostać z getta. ,,W tym okresie pracowałam w (...) domu dziecka mającym pod swą opieką ponad sześćset osieroconych dzieci żydowskich (...).

• (...) zostały wzięte pod opiekę (...).

Tułały się po ulicach ghetta, (...) żebrały, wyjadały surowe, zgniłe jarzyny ze śmietników, ogryzały porzucone kości. Znikły wszy, świerzba uleczona, własne łóżko, pościel, porządne ubranie (...).

• Pełna miseczka jedzenia (...).

• (...) Lolek i Jadzia, Henio i Rywcia zasypują mnie pytaniami: .
• - łka Mendele, a łzy płyną mu po buzi.

Wieści o wysiedleniu, które zaczęły krążyć po ghetcie, dotarły i do naszych (...) dzieci. Cóż mam ci powiedzieć, mój mały, kochany chłopaczku, czy to, że niestety prawda, straszna, nieubłagana prawda?

• (...) O nie!
• Łudź się, póki możesz.
• I tłumaczę, że internatów nie ruszą (...)".
• Z pamiętnika Mirki Piżyc