Pod wiatr. O czerpaniu siły z przeciwności losu

NISZCZONY, ALE NIEPOKONANY Jedną ― jeśli nie jedyną ― pewną stałą w życiu Reinholda Messnera pozostaje przeciwny wiatr: podczas potężnych zamieci śnieżnych w trakcie wędrówek z bratem Hubertem czy przez lądolód Grenlandii albo samotnych wspinaczek na najbardziej strome skalne ściany. Jednak przede wszystkim po powrotach do cywilizacji, gdzie jego dokonania od zawsze budziły kontrowersje.

• Już jako ceniący sobie wolność uczeń doświadczał dyskredytowania.

Raz po raz spotykał się z przejawami wrogości ― jako alpinista wizjoner i twórca muzeów, jako autor książkowych bestsellerów i indywidualista. Z perspektywy przeżytych ośmiu dekad snuje refleksje o przyjaźniach i intrygach, swoich największych sukcesach i porażkach.

• I jak ― również w podeszłym wieku ― spełniać marzenia.
• Dokonania Reinholda Messnera od zawsze fascynowały, ale też wywoływały krytykę.

Dobitnie, z rozbrajającą szczerością i niezwykle obrazowo opowiada o tym, jak przeciwny wiatr dodaje skrzydeł. W młodości, gdy chętniej się wspinał, niż chodził do szkoły, nauczyciele poznali się na jego wielkim talencie do poruszania się w pionowym świecie ― i karali skłonność nastolatka do buntu.

• Kiedy zaczął zdobywać uznanie jako publicysta, rzucano mu kłody pod nogi.
• Nieustannie mierzył się z zarzutem poświęcenia brata w imię własnych ambicji.

• Dotyczyło to w równym stopniu wyczynów na ośmiotysięcznikach, jak powyprawowych wypowiedzi na nizinach.
• O owej pewnej stałej w jego życiu ― jak go ukształtowała i ubogaciła ― pisze z samokrytycyzmem, jasno i bez upiększeń.

Jako młody gniewny, odrzucający nacjonalistyczne górskie bohaterstwo, jako twórca muzeów i nieprzejednany w swoich poglądach Południowy Tyrolczyk ― obok słów podziwu natrafiał na opór. Ponadto opowiada o medialnym rozgłosie i próbach zamknięcia mu ust; o tych, którzy próbowali ostudzić jego zapędy, i tych, którzy go wspierali, zachęcali do działania i dodawali mu otuchy.