Podlasie zdrowo zakręcone. Podróż po krainie niezwykłych ludzi i zapomnianych smaków

Opis Trudno sobie wyobrazić dwumetrowego Wojtka Koronkiewicza w stroju pszczółki, będę jednak namawiał wydawcę, aby taki mu sprawił - w uznaniu dla autora, który nie potrafiąc usiedzieć w miejscu, krąży po Podlasiu i wszędzie zbiera literacki nektar. Pyszne są spotkania i rozmowy zrelacjonowane w tej książce!

• Smacznego i na zdrowie!

Właściwie to nie książka, lecz bombonierka; sięgnąwszy po jedną czekoladkę, sięgniemy po kolejną, a potem po następną, a później po jeszcze kilka..., w końcu zaś nabierzemy apetytu na podróż śladami sympatycznego drągala. GRZEGORZ KASDEPKE O AUTORZE Wojciech Koronkiewicz, urodzony w Białymstoku w kwietniu 1969 roku, syn Janusza i Danuty.

• W Białymstoku czuje się najlepiej.
• Rodzina katolicka, ale dziadek prawosławny.
• W dodatku maszynista!
• Na parowozie jeździł.
• Jak go Babcia zobaczyła, ślub w tydzień był!
• Wojciech Koronkiewicz jest dziennikarzem.
• Kiedyś pisał wiersze i malował po ścianach.
• Filmy kręcił.
• Teraz wyprowadza psy ze schroniska.
• Ma piękną żonę, dwoje dzieci i kota.
• Jeździ rowerem.
• Autor wydanej w 2020 r.
• książki Z Matką Boską na rowerze.
• Podróż do cudownych obrazów, ikon i świętych źródeł Podlasia.
• FRAGMENT KSIĄŻKI: "Czarnuszka!
• Olej faraonów!
• Nasiona czarnuszki znaleziono w piramidach.

Mieszkał po pół roku w Paryżu, Nowym Jorku i Warszawie, ale zawsze wracał. Zgaga, nadkwaśność, odbijanie, a nawet alergie!

• - Opowiedz jak alergię miałeś w tartaku - mówi pani Ania.
• - Żółty byłeś jak Chińczyk.
• - Od pyłu sosnowego chyba tak poszło - potwierdza pan Piotr.
• - Ale dzięki czarnuszce wyszedłem z tego.
• Olej faraonów!
• Lek Hindusów!
• Choć niektórzy mówią, że smakuje jak olej przepałowy.
• Ale w związku z tą pandemią bardzo dobrze się rozchodził.
• Brali ino furczało.
• - Dolać panu?
• - pyta pani Ania.
• - Wypiłem dwa kieliszki.
• Więcej nie dam rady.
• - Tak, tak - kiwa głową pan Piotr.
• - Mieszać nie ma co.
• Ja to najbardziej lniany lubię.
• Pamiętam z rodzinnego domu.
• Ojciec z olejarni przynosił.
• W czasie postu z ziemniakami się jadło.
• I pokost z tego był do malowania płotów.
• Człowiek pamięta ten zapach.
• - A dlaczego u was w olejarni są dwa akordeony?
• - pytam.
• - Bo my z żoną gramy i śpiewamy - ucieszył się pan Piotr.
• - Jeden akordeon na ławeczkę, drugi na koncerty!
• Poderwał się pan Piotr z krzesła, za akordeon chwycił.
• - To co?
• Zagramy, Kochanie?
• Zaśpiewamy?
• - zawołał.
• - Proteza mi się popsuła - powiedziała pani Ania i zasłoniła usta.
• Za płotem dojrzewały dynie".
• "Nadziwić się nie mogę, że jest tyle chętnych osób do nauki.
• Przyjeżdżają tu i uczą się zapomnianej sztuki.

• Taniej i szybciej.
• Ale kiedy siadamy do krosien, uświadamiamy sobie zapomniane pragnienia.

Tymczasem takie chodniki, jak my tkamy, bez problemu można kupić w Ikei. Słucham rozmów, ktoś sobie przypomina, że jego babcia miała taki długi pasiasty chodnik.

• I ten chodnik gdzieś zaginął.
• Prawdopodobnie po śmierci babci.
• Teraz zaś wraca, wykonany ręką wnuczki.

• I przez szacunek dla świata.
• Bo my używamy do tkania starych ubrań.
• Nie wyrzucamy ich na śmietnik.
• Nie niszczymy planety.
• Wykorzystujemy raz jeszcze.
• Nadajemy im drugie życie.
• Siedzę przy krosnach, słucham i patrzę.
• I widzę w oczach ludzi szczęście.
• Widzę, jak ważna jest w życiu twórczość.
• Ludzie uwielbiają się uczyć.
• I robić coś nowego.
• Coś, co ma jakiś sens.
• Czego można dotknąć.
• Czym się można pochwalić.
• Czym można ozdobić dom.
• Własnoręcznie zrobionym dywanikiem.
• Choć dwa dni wcześniej nie potrafili zrobić nic.
• I jeszcze coś ci powiem.
• Tylko się nie śmiej.
• Osnowa i wątek.
• Wątek i osnowa.
• Przecież to jest czysta metafizyka!
• To jest symbol całego naszego życia.
• Osnowa.

Przez szacunek dla rodziny, dla tradycji, dla pracy własnych rąk. To nasze talenty, nasze uwarunkowania, miejsce, gdzie się urodziliśmy, stan społeczny i tak dalej.

• Tego nie zmienimy.
• Ale mamy przecież wątek.
• Który możemy tkać tak, jak nam się tylko spodoba.
• To my dobieramy kolor nici, ich fakturę i gęstość.
• To my układamy z tego wzór.
• Bardzo często kiedy tkamy, to gadamy o sensie życia.
• Bardzo mnie to porusza".