Podróż na Białoruś albo śmierć Hioba

Akcja tej niezwykłej powieści toczy się współcześnie, w Polsce i na Białorusi. Jest to Białoruś sprzed protestów 2020 roku.

• Uśpiona, ale i fascynująca.

Autor nie ocenia, lecz stara się zrozumieć człowieka w jego kulturze, języku, obyczajach, wartościach. W czasie trzech podróży bohater wraz z przekroczeniem granicy państw za każdym razem przekracza granicę wewnętrzną, w sobie.

• W Polsce jest Włodzimierzem, na Białorusi staje się Wołodią i innym człowiekiem.
• Następuje również zmiana opisującego podmiotu: z „ja” na „on”.

• Bohater uczestniczy w życiu codziennym swoich przyjaciół za granicą, na Białorusi.

Wikłając bohatera w perypetie, autor przedstawia subtelne różnice w mentalności człowieka z tych dwóch tak bliskich sobie kultur. Myje się w bani, przemyca i obserwuje przemytników, kocha się, pracuje, biesiaduje na oblewaniu mieszkania, spotyka się z celnikami podczas konfiskaty samochodu, składa nawet wizytę w KGB.

• Autor docieka prawd uniwersalnych.
• Jego bohater wadzi się z Bogiem.
• Poszukuje w swoim życiu biblijnego Hioba.

Powieść jest gęsta od wydarzeń, ma również swoje wątki sensacyjne, akcja przeplatana jest poetyckimi opisami i rozważaniami filozoficznymi. Próbuje odpowiedzieć na pytanie czym jest miłość, śmierć, ale również praca i namiętność.

Tęskni za osobą utraconą, wątpi, wpada w depresję i odzyskuje nadzieję. Książka opowiada o wielkiej sile życia, która potrafi poprzez sny uszczęśliwić zmarłą osobę, zbudować dla niej nowe życie, i znów powołać ją do istnienia.

• W ostatnich scenach bohater bierze kobietę w ramiona.
• Zakończenie nie jest jednak jednoznaczne.
• Jest w tym utworze muzyczna fraza w języku i zwrotach akcji.
• To rapsodia, lecz także medytacja nad życiem.
• Powieść o dużym ładunku emocjonalnym.

• Powieść ta jest częścią tryptyku „Ruskie monidło”.
• Dlaczego monidło?

Wzrusza, odbiera nadzieję i przywraca ją, podnosi na duchu, choć potrafi również straszyć i przerażać. W historii, którą opowiadamy o życiu – swoim lub cudzym, to, co rzeczywiste (fotografia ślubna), miesza się z tym, co wymyślone (pokolorowania).

• Nigdy nie jesteśmy, opowiadając o sobie ani do końca szczerzy ani do końca twórczy.

• Fotografię tę wykonała Svetlana Veteska w roku 2013.
• NOTA O AUTORZE.
• Witold Wieteska – Studiował w Warszawie i Krakowie.
• Jest doktorem filozofii – pisał o francuskich egzystencjalistach – Sartrze i Lavelle’u.
• Skończył też jeden rok prawa i pełne studia teologiczne.
• Przez cztery lata prowadził dla studentów zajęcia z marketingu.

Fotografia na okładce przedstawia artystyczną instalację z Awtiuk Małych (Малые Автюки) na Białorusi, która odzwierciedla fakt, że ich mieszkańcy (oraz mieszkańcy sąsiednich Awtiuk Wielkich) słyną z przywiązania do tradycji, z poczucia humoru, autoironii i żartów, czego wyrazem jest organizowanie przez nich corocznego, znanego w całym kraju, Republikańskiego Festiwalu Ludowego Humoru. Miłość do literatury pięknej narodziła się w nim już podczas kilkuletniego seminarium na Wydziale Filozofii Papieskiej Akademii Teologicznej i w trakcie rozmów z ks.

• Prof.

• Szukał szczęścia jako przedsiębiorca.

Józefem Tischnerem podczas pisania pracy magisterskiej pod tytułem: „Kuszenie obietnicą w wybranych tekstach literackich” (Szekspir, Dostojewski, Goethe, Krzysztoń). Przez wiele lat współpracował z Francuzami, Hindusami i Białorusinami, poświęcając mnóstwo czasu ich kulturze i obyczajom.

Prowadzi kanał filozoficzny na YouTube: „Myślenie jednak boli !!!”, na którym interpretuje wielkie dzieła wielkich literatury: Dostojewskiego, Bułgakowa (Bułhakowa), Camus…