Pogo

Ta praca to ciągłe szukanie równowagi między paraliżującą niepewnością a wyniszczającą rutyną. Dwa słowa są w tej pracy zakazane: powołanie i bohaterstwo.

Jakub Sieczko, lekarz, specjalista anestezjologii i intensywnej terapii, przez sześć lat pracował w stołecznym pogotowiu ratunkowym. To osiem tysięcy godzin na dyżurach, tysiące twarzy, setki tragedii – raczej nie tych z pierwszych stron gazet.

• Kilka spektakularnych sukcesów i żadnego cudu, bo siły nadprzyrodzone mają na warszawskim Grochowie wolne.
• Ludzie jeżdżący karetką i nazywani czasem bogami – wcale nimi nie są.
• Próbują przetrwać w pogotowiu, nie popaść w obojętność lub samodestrukcję.
• Nie każdemu się to udaje.

Obcują z miastem bez filtra i pudru – z Warszawą śmierci, klubów ekskluzywnych i podrzędnych, brudu, głupich porachunków, złamanych serc i przede wszystkim niewidowiskowego, cichego cierpienia. Robią w nieszczęściu, które przytrafia się starym i młodym, bogatym i biednym, sławnym i anonimowym.

• Wszyscy są równi.
• I pogo też nie wybiera – jeździ do każdego.

• Taka praca, że patrzeć trzeba.
• Niekiedy udają przed sobą, że wcale nie chce im się płakać.
• Lekarzowi czasem „bandaż się rozwija”, a czasem ma overbooking nieszczęść.
• Jednak gdy trzylatek nie zostaje półsierotą, nieszczęście staje się szczęściem.
• I to jest piękna chwila – zdradliwa, ale najpiękniejsza.

Trzech ubranych na pomarańczowo trzydziestolatków musi patrzeć na rozpadające się cudze życia, choć często woleliby odwrócić wzrok.