Pole śmierci

Polska misja wojskowa w Kambodży (19921993) była przygotowana koszmarnie. Pojechali ludzie, którzy nigdy nie mieli broni w ręku, a nawet nie znali angielskiego.

• Brakowało jedzenia i sprzętu.

Wartownik stał z bambusowym kijem, namioty pleśniały, auta się psuły, śmigłowce spadały. Sztab nie wiedział, co wyprawiają oddziały, bo nie miał radiostacji.

• Jednego trzeba było odbijać zbrojnie.
• Jednak gdy polską bazę zaatakowali Czerwoni Khmerzy, daliśmy im łupnia.
• Mimo że rozkaz brzmiał: Poddać się!.
• Kambodża była polską Mission: Impossible.
• Bez broni i bez łączności nasi żołnierze stanęli naprzeciw wojsk największego żyjącego zbrodniarza na świecie Pol Pota.
• W treść Pola śmierci trudno wam będzie uwierzyć, ale wszystko odbyło się właśnie tak.

A nasi żołnierze ćpali, chlali i urzędowali w burdelach, a potem uciekali, nie płacąc. Na tę książkę warto było czekać dwadzieścia pięć lat płk Wiesław Słoniewski, były dowódca oddziału z Siem Reap, instruktor GROM O Autorze: PIOTR GŁUCHOWSKI (1967) redaktor Gazety Wyborczej, pisarz i reporter, laureat najważniejszych nagród dziennikarskich (Grand Press, MediaTory), autor i współautor bestsellerowych reportaży książkowych (Ojciec Tadeusz Rydzyk.

• Imperator; Karbala).
• Pisze także kryminały.
• Napastnicy walą z kałaszy i ciężkich karabinów PK.
• Odpalają granaty kulkowe.
• Po eksplozji każdego setki stalowych patronów dziurawią zaparkowane w bazie samochody, namioty i zbiorniki z wodą.
• Jest 3 maja 1993 roku, dochodzi godzina 4.50.

• Zaczyna się pierwsza od II wojny światowej prawdziwa potyczka, jaką polskim żołnierzom przychodzi stoczyć z kimkolwiek.
• Nad głowami naszych lecą wystrzeliwane z zarośli granaty.
• Któryś wpada przez brezentowy dach do magazynu.
• Gdy wybucha wewnątrz, biały namiot chwilę świeci.

Na pustkowiu pomiędzy lotniskiem Siem Reap a świątynnym kompleksem Angkoru trudna do oszacowania liczba Czerwonych Khmerów atakuje czwartą kompanię wsparcia polskiego batalionu logistyczno-inżynieryjnego POLLOG. Wyskoczyłem z łóżka w samych majtkach, od razu padłem na ziemię, tak blisko ucha mi gwizdnęło opowie dwadzieścia cztery lata później Wiesław Słoniewski, dowódca.

• Kładłem się spać na spokojnie, a obudziła mnie wojna fragment książki