Położna. O mojej cioci Stanisławie Leszczyńskiej. Pierwsza pełna biografia położnej z Auschwitz-Birkenau

Pierwsza pełna biografia położnej z Auschwitz-Birkenau, Stanisławy Leszczyńskiej. Czy można być bohaterem bezwiednie?

• Jakby nie widziało się tego ogromu cierpienia, dramatu odczłowieczenia?
• Otóż można.
• Taka była moja Ciocia, Stanisława Leszczyńska.

Być bohaterem za sam fakt, że w okrucieństwie otaczającego świata zachowało się przyzwoitość i szacunek do drugiego człowieka, a swoje bohaterstwo upchnąć w niepamięci historii i żyć dalej? Mama, Święta, Anioł.

• Tak do dziś opisywana jest w publikacjach, w książkach i wspomnieniach.

• Nie chciała pomników.
• Jej nagrodą był krzyk zdrowego noworodka w momencie przyjścia na świat i szczęście na twarzy matki.
• Położnictwu poświęciła połowę życia, drugą połowę oddając rodzinie i czwórce dzieci.
• Miałam 16 lat kiedy odeszła.

Tymczasem w piekle Auschwitz - Birkenau była przede wszystkim sobą kochającą ludzi, dzieci, a nade wszystko Boga, skromną kobietą z łódzkich Bałut. Pamiętam wiele, ale moje wspomnienia były zbyt ubogie, by mogła powstać z nich książka.

• Powinnam pokazać światu, kim naprawdę była słynna położna z Auschwitz-Birkenau.
• Nie opisywać kolejnych krwawych historii z Mengelem w tle.
• Przynajmniej nie tylko.
• Napisać nie o ikonie tylko o prostej kobiecie, bo taka była.

Kiedy po śmierci jej synów zostałam zasypana dokumentami, wspomnieniami i zapiskami o cioci Stasi poczułam, że jest to swoistego rodzaju Testament, który należy wypełnić , że to moja powinność. Prosta, pełna ciepła i zrozumienia dla drugiego człowieka, nawet tego najbardziej odczłowieczonego.

• Mam nadzieję, że udało mi się wiernie odtworzyć jej portret.
• Że w tej biografii pokazałam kobietę z krwi i kości.

Potrafiła się bawić, śmiać, kiedy trzeba karcić dzieci, mieć wątpliwości a nawet złościć. I że ten obraz zwykłego człowieka, na który składają się drobne i większe sprawy dnia codziennego, jeszcze bardziej uczyni z niej Bohaterkę.

• Maria Stachurska