Pominięty

„Pominięty” to utwór autorstwa Bolesława Prusa, jednego z najwybitniejszych przedstawicieli polskiej literatury pozytywizmu i współtwórcy realizmu. “Poszedłem, i na szczęście, w najciemniejszym kącie, przy stoliku tak małym, że go nie spostrzegli inni, znalazłem jedno wolne krzesło.

• Był to mężczyzna w średnim wieku.

Na drugiem już siedział jakiś człowiek, którego ponsowa twarz i załzawione oczy wskazywały, że bawi tu oddawna, nie przynosząc zakładowi uszczerbku. Miał wyszarzany surdut z bardzo osobliwym garniturem guzików, włosy desperata i fizjognomją marzyciela, który się niekiedy upija.

• Dziwny ten towarzysz długą chwilę przypatrywał mi się szklanym wzrokiem.
• Nagle rzekł: — Pan wystawca?
• — Nie.
• — Bo i ja nie.

Rozpięty, nie pierwszej czystości kołnierzyk, przewiązany był krawatem, któremu nici wypowiadały służbę; na klapie surduta widać było blade plamy zeszłotygodniowego sosu i świeże strugi piwa, które pił z telegraficzną szybkością, upominając się o coraz nowy kufel. Raz w życiu byłem głupi, żem należał do wystawy, ale tylko raz.

• Dobrze skąpaliśmy się obaj, niech djabli!...
• Dziś muszę pić i za siebie, i za niego...
• Proszę jeszcze kufelek...

Wystarczyła mi jedna wystawa, jak jedna kąpiel memu bratu, gorzelnikowi, co wpadł do zacierowej kadzi i nawet nie miał czasu obetrzyć się. Oparł łokcie na stole, brodę na dłoniach i patrząc na mnie czerwonemi oczyma, mówił dalej: — Widzę, że pan ciekawy, co mi się stało?

• (Wcale nie byłem ciekawy).

• Odrzucił się na poręcz krzesła i nagle zapytał: — Czy pan wie, kto ja jestem?...

Więc opowiem całą rzecz dla nauki, ażeby pan kiedy i sam nie puszczał się na wystawę, i jeszcze innym zakazał. Nie z nazwiska, Boże broń, bo nazwisko głupstwo.

• Można nazywać się Bonapartem, a być tylko lampartem albo osłem.
• Fach to grunt!
• Co człowiek robi, to fundament.
• Otóż ja jestem z profesji — guzikarz...

• Może pan się śmieje?...
• — Ani myślę.”

Tak, panie, guzikarz.