Zasiadanie na cesarskim tronie było zajęciem niebezpiecznym. Z ponad 70 władców, którzy rządzili Imperium Romanum od 27 r.
(do chwili podziału cesarstwa na część wschodnią i zachodnią), więcej niż 40 (nie licząc uzurpatorów) padło ofiarą zamachów. Wysokie ryzyko śmierci związane z rolą princepsa wynikało z braku jasno określonych zasad przekazywania władzy - pierwszy cesarz, August, nie miał męskiego potomka i nie stworzył reguł sukcesji, co rzutowało na następnych kilkaset lat.Władzy nad imperium nie dziedziczono.
Pierwszym cesarzem, który urodził się w czasach, gdy jego ojciec już dzierżył najwyższą władzę, był Kommodus, syn Marka Aureliusza (druga poł. W sytuacji, gdy następca był wybierany spośród elit, walka o purpurę bywała krwawa.
Lekiem na wojny domowe pretendentów miał być system rządzących jednocześnie czterech władców (tetrarchia), ale zawiódł.A przy tym władza cesarska pozostawała grą pozorów: państwo de facto przekształciło się w monarchię wojskową, ale oficjalnie nadal było republiką (res publica) z jej instytucjami - zgromadzeniami ludu i senatem. Cesarz, absolutny pan życia i śmierci, naczelny wódz armii, która przysięgała wierność jemu, a nie państwu, tytularnie był zaledwie pierwszym obywatelem (princeps civitatis), urzędnikiem służącym innym.
Władca nosił się jak obywatel rzymskiej elity: pokazywał się w takiej samej todze jak senatorowie, jeśli zdobił skroń, to wieńcem laurowym należnym zwycięzcy. Strojne szaty, diademy, ostentacja przyszły w późnych latach imperium wraz z modą na Orient i nie były dobrze widziane przez Rzymian.Wśród 30 cesarzy, których przedstawiamy bliżej, są założyciele kolejnych dynastii, wielcy reformatorzy, ale i mniej znani, zapomniani lub kontrowersyjni.
Przybliżamy rządzących z różnych okresów, by poprzez ich osoby opowiedzieć historię cesarstwa.Mechanizmy władzy absolutnej przykryte płaszczem republiki do dzisiaj pozostają aktualne.Zapraszamy do lektury!
