Ponury dzień

Nieco pesymizmu i nieco nostalgii, szczypta metafizyki i brak poczucia humoru - tak można by pokrótce skwitować to dziełko. Z ducha gnostyckie!

• - kolejny celny strzał.
• Z całą pewnością próbuje zakwestionować realność rzeczywistości.
• Każdej rzeczywistości.
• Książeczka ta powstała jako owoc kilkuletnich filozoficznych wędrówek wgłąb siebie.
• Teksty w niej zamieszczone w większości pochodzą z bloga Ponury dzień.
• Zostały jednak poprawione i uzupełnione, tak by sprawiały wrażenie pewnej mniej lub bardziej zamkniętej całości.

Autor życzyłby sobie odnaleźć czytelnika, który zwykł nie dowierzać światu i samemu sobie - nieufnego, a przede wszystkim lubiącego dziwić się. Zawarte tu myśli mogą wydawać się pesymistyczne, a nawet ponure, jednak w miejscu za mgłą, do którego zdążają otwiera się surowa przestrzeń, gdzie powietrze jest czyste i rześkie, a oddech lekki.