Postępowanie umorzone

Najnowsza powieść Claudia Magrisa, mistrza włoskiej prozy Kolekcjoner pasjonat poświęca całe życie na zbieraniu militariów, chcąc utworzyć Muzeum Wojny. Wierzy, że można umieścić śmiercionośne maszyny i zło w jednym miejscu, dopóki za murami nie pozostanie jedynie dobro i pokój.

• Kolekcja rozrasta się, a wojennych obiektów wciąż przybywa.
• Działania kolekcjonera, przekształcają się w dłuższe dochodzenie.

• Wkrótce mężczyzna ginie w tajemniczym pożarze.
• Czy wszystkie ważne notatki i militaria poszły z dymem?
• Czy Muzeum Wojny zostanie ukończone?

Pasjonat szuka inskrypcji pozostawionych przez więźniów jedynego krematorium nazistowskiego istniejącego na terenie Włoch Risiera di San Sabba. Po śmierci kolekcjonera jego dziełem ma zająć się Luisa Brooks córka Żydówki i czarnoskórego żołnierza amerykańskiej armii.

• Luisa zaczyna obsesyjnie angażować się w muzealniczy projekt.
• Od czasów Ulissesa Joycea nie było znakomitszej powieści.

W jej życiorysie splatają się losy wszystkich wygnanych, prześladowanych, torturowanych, uchodźców, Żydów i cała historia ludzkiego cierpienia. Nadine Gordimer, laureatka Literackiej Nagrody Nobla Claudio Magris, światowej klasy włoski pisarz, profesor germanistyki na uniwersytecie w Trieście.

• Dziennikarz Corriere della Sera Laureat wielu prestiżowych nagród m.in.

• Jego najnowszą powieść Postępowanie umorzone zakupiło 11 zagranicznych wydawców w tym Gallimard i Hanser.

Premio Strega, Nagrodę Erasmusa, Nagrodę Księcia Asturii i Friedenspreis. W wypadku bezimiennego bohatera tej książki zainspirowałem się całkowi­cie swobodnie rzeczywistą osobą, wybitną indywidualnością, jaką był profesor Diego de Henriquez, genialny i niezłomny triesteńczyk o rozległej kulturze i wielkiej pasji, który poświę­cił całe swoje życie (19091974) zbieraniu broni, wszelkiego rodzaju sprzętu wojennego mającego złożyć się na oryginal­ne i przebogate Muzeum Wojny.

• Bez tego człowieka i bez jego maniakalnej pasji książka ni­gdy by nie powstała.

Poświęcił on całe życie swojemu dziełu i swojemu obsesyjnemu marzeniu które teraz zaczyna się realizować w Trieście stawiając czoło wszelkim trudnościom i wyrze­czeniom w latach szczególnie naznaczonych konfliktami, aż w końcu zginął w pożarze magazynu, gdzie spał wśród ekspo­natów swojego Muzeum, pożarze tajemniczym, który stał się powodem śledztwa zakończonego praktycznie niczym. Ale, jak zdarza się to w wypadku każdej fikcji literackiej, historia i portret głównego bohatera są całko­wicie zmyślone, podobnie jak postać kobiety, mającej w powieści zaprojektować Muze­um.

Wszelkie podobieństwa, jak głosi rytualna formułka, są więc zupełnie przypadkowe.