Problematyka powództwa prokuratora w sprawach niemajątkowych z zakresu prawa rodzinnego nie była dotychczas przedmiotem monograficznego opracowania. Pojawiała się ona zwykle jako fragment opracowań dotyczących udziału prokuratora w postępowaniu cywilnym, co powodowało ujęcie tytułowego zagadnienia w sposób bardzo ogólny.
Celem niniejszej monografii jest możliwie wszechstronne rozważenie instytucji powództwa prokuratora w sprawach niemajątkowych z zakresu prawa rodzinnego, w ujęciu zarówno teoretycznym, jak również z uwzględnieniem stosowanej przez prokuratorów praktyki, ustalonej przy zastosowaniu empirycznej metody badawczej. 7 Kodeksu postępowania cywilnego, stanowiącym w obowiązującym modelu zasadnicze rozwiązanie w przedmiocie udziału prokuratora w procesie cywilnym.
Wskazane przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowią podstawę materialnoprawnej legitymacji prokuratora w zakresie następujących powództw: o unieważnienie małżeństwa oraz ustalenie jego istnienia lub nieistnienia (art. Analiza tytułowego zagadnienia nie ogranicza się do aspektu teoretycznego, ale obejmuje także aspekt empiryczny w postaci prezentacji wyników badań własnych.
Na potrzeby przedmiotowej monografii przeprowadzono badania - archiwalne (metoda historycznoprawna) oraz socjologiczne (metoda empiryczna). Celem tych badań było poznanie praktyki dotyczącej stosowania przez prokuratorów wskazanych unormowań Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz Kodeksu postępowania cywilnego, a także poznanie opinii oraz poglądów prokuratorów w przedmiocie ewentualnej zmiany obowiązującego modelu udziału prokuratora w procesie cywilnym.
Grzegorza Jędrejka: "Recenzowane opracowanie stanowi ważny głos w dyskusji dotyczącej modelu udziału prokuratora w nowym procesie cywilnym. (...) Niewątpliwym walorem monografii jest wskazanie rozbieżnej praktyki w stosowaniu prawa przez prokuratorów, co uzasadnia nie tyle zmianę obowiązującego prawa, ale z całą pewnością pojawia się potrzeba ujednolicenia praktyki.
Autor pokazał, iż podział na teorię i praktykę, jest podziałem sztucznym. Nie można omawiać teorii bez praktyki, ale i odwrotnie, doktrynalne rozważania oderwane od rzeczywistości mają wartość jedynie dla ich autora.
W przypadku monografii mamy do czynienia z harmonijnym, a nie waham się stwierdzić, iż wzorcowym połączeniem teorii z praktyką. Do publikacji powinni sięgnąć praktycy, przede wszystkim prokuratorzy, ale i przedstawiciele doktryny.
Każdy, kto będzie w przyszłości formułował postulaty dotyczące prawnej regulacji udziału prokuratora w postępowaniu cywilnym będzie musiał odwołać się do recenzowanej publikacji. Przede wszystkim można mieć nadzieję, iż takie ujęcie tematu jak w recenzowanej monografii znajdzie naśladowców, a w konsekwencji pojawią się w nauce prawa opracowania zawierające nie tylko wykładnię obowiązujących przepisów, ale także pokazujące ich stosowanie w praktyce".
Niniejsza publikacja został podzielona na pięć rozdziałów: Rozdział I omawia genezę i ewolucję legitymacji prokuratora do wytoczenia powództwa w polskim procesie cywilnym. Rozważania koncentrują się wokół zagadnień dotyczących przesłanek powództwa prokuratora, jego rodzajów, a także wspomnianej ewolucji modelu polskiego procesu cywilnego na przestrzeni ostatnich lat.
Kolejne rozdziały pracy dotyczą poszczególnych powództw prokuratora w sprawach niemajątkowych z zakresu prawa rodzinnego. Rozdział IV monografii dotyczy powództw najczęściej wytaczanych przez prokuratorów w ramach przedmiotowej problematyki, tzn.
Ostatni rozdział pracy - V obejmuje powództwa prokuratora dotyczące ustalenia i zaprzeczenia macierzyństwa oraz rozwiązania przysposobienia. Znaczenia w tym kontekście nabierają, jak się wydaje, prezentowane w pracy wyniki badań empirycznych w postaci indywidualnych wywiadów pogłębionych z prokuratorami, niespotykane dotychczas w literaturze przedmiotu.
Mogą one stanowić istotną pomoc, zarówno dla ustawodawcy - w procesie tworzenia prawa, jak również dla praktyki - np.
