Paol Keineg nie chce być poetą bretońskim, a tym bardziej poetą francuskim, mimo że jako nieodrodny - i często marnotrawny - syn swojej ziemi uprawia literaturę w tych dwóch językach. Jego wiersz udowadnia, że można wydobyć esencję z korzennych obsesji, jednocześnie będąc zdroworozsądkowym krytykiem partykularyzmu w literaturze.
Rzeczywistość obserwujemy z cichej perspektywy ,,bretońskiej żaby", której wtóruje harmider cywilizacji światowej, całość zaś tonuje basso continuo poety, który co rusz ironicznie przypomina, ,,że prawdziwego życia nie ma". Są tylko ,,wieczory z jaskółkami umysłu".
