Poza światłem

27,90 zł

Globtroter, alpinista i taternik, grotołaz, turysta, bywalec oraz mieszkaniec różnych miast. Skazany na wieczną wędrówkę.

z góry na dół.

To najnowsze wcielenie Wojciecha Kuczoka, który przemierzył świat nie tylko wzdłuż i wszerz, lecz także... Wspiął się na dach Europy, zszedł głęboko pod powierzchnię Ziemi, penetrując najbardziej niedostępne jaskinie (odkrywając kilka z nich).

W swojej książce zdaje sprawę z licznych wypraw, niejednokrotnie odbiegając przy tym od prostej relacji i anegdoty, przeplatając opowieść dygresjami na temat współczesnego podróżowania, momentami zadumy nad cudem natury czy antropologiczną refleksją o czasie, pamięci, pozostawaniu w ruchu. Wciąż wkracza przy tym na szlaki literackie, rekonstruuje kulturową mapę Europy, wkomponowuje w swoją opowieść aluzje, cytaty i kryptocytaty.

Odwiedziny kolejnych miejsc i muzeów są bodźcem do przemyśleń nad sztuką i architekturą, do sporządzania notatek z lektur, wystaw, galerii. Ostateczny wymiar tytułowej włóczęgi ma związek z własną artystyczną drogą autora, bo Poza światłem to nie tylko dziennik podróży, ale także świadectwo zmagań z pisarskim rzemiosłem, z twórczą mocą i niemocą.

Jaskinia daje też komfort przebywania w przestrzeni asymetrycznej.
Neurotyk w nieskazitelnie geometrycznym koszmarze metropolii odczuwa głód nieporządku.
W naturze jaskini leży nieporządek, nieprzewidywalność kształtów.
Gaudí zyskał popularność dzięki temu, że intuicyjnie wywołał w kamieniu negatyw w jaskini.
No i ta metafora narodzin: wysiłek całego ciała po to, by wydostać się do światła.
To naprawdę poprawia samopoczucie: regularnie rodzić się na nowo.
Lecz przecież nade wszystko chodzi o tę niedostępną gdzie indziej dziewiczość.

Tylko pod ziemią kryją się wciąż setki kilometrów terra incognita.
W świeżo odkrytych partiach powtarzam gest Neila Armstronga.
Tu nigdy nie było człowieka, nienaruszona przez miliony lat glina przyjmuje ślad mojej stopy.
(fragment) Tyle razy zamęczano mnie pytaniem o to, ile jest autobiografizmu w moich fikcjach.
Choć raz chciałem móc szczerze odpowiedzieć: "Tak, to ja".
W wypisach z dzienników podróżnych i raptularzy włóczęgowskich przyłapuję się na gorących uczynkach.

Globalna wioska nam się zacieśnia, wszystkie peryferia już poznaliśmy, nawet jeśli pozostały niezdobyte szczyty, wiemy z fotografii, jak wyglądają, a w ostateczności możemy na nie napluć ze śmigłowców. Ta książka opowiada o tym, co robię, kiedy nie mogę się skupić na pisaniu książek.