Pożycie mieszkańców nieba między sobą. Obcowanie ich z nami

Treść: Krótkie wprowadzenie. Pożycie mieszkańców nieba między sobą.

• Obcowanie mieszkańców nieba z nami.
• Prócz posiadania Boga święci w niebie mają jeszcze szczęście dodatkowe.
• Wyraz zachwyt najlepiej określa stan duszy widzącej Boga.
• Między tym jednak zachwytem a zachwytami w tym życiu na ziemi jest różnica radykalna.

• Uczucia dla stworzeń mogą być mimo to u niebian nawet intensywne.
• Święci obcują między sobą.
• Mówi nam o tym Pismo św.
• Starego i Nowego Zakonu.
• Tak samo tę prawdę pojmują starzy chrześcijanie w epitafiach i pisarze i Ojcowie współcześni.
• Ojcowie pocieszają wiernych, że odnajdą w niebie drogich zmarłych.
• Myśl ta i dla nas ma być pociechą.
• Dlatego Bóg obowiązuje nas przykazaniem miłości powszechnej w tym życiu, że powołał nas do społeczności niebieskiej.
• Święci znają się nawzajem, bo w Bogu widzą i stworzenia.
• Nadto posiadają prawdopodobnie sposób poznawania stworzeń bezpośrednio.
• Mają i pewną jakąś mowę, język niebian.
• Czy po tym końcu świata Bóg nowe światy tworzyć będzie?
• Czy znowu panowanie nad nimi świętym poruczy?

Zajmowanie się stworzeniami leży poza sferą istotnego szczęścia błogosławionych, bo posiadanie Boga jest pełnią szczęścia. Albo, czy już teraz istnieją gdzieś inne światy, nad którymi może święci królują?

• To jedno pewne, że od takiego jakoby zajęcia szczęście świętych jest zupełnie niezależne.

Są oni, jak nas niniejsze studium przekonało, doskonale szczęśliwi wiecznym zachwytem w Bogu i mają naddatek szczęścia w błogosławionym obcowaniu między sobą.