Prawdziwie noc

Druga część tryptyku "trzy pogrzeby" Czytam te wiersze - trudne, dążące do maksymalnej kondensacji sensu, a równocześnie jakby niechętne poetyckiemu efektowi - i nie umiem odpędzić myśli: dalej tylko milczenie. W obliczu milczenia zawodzą wszelkie klasyfikacje i miary: kalekie płody estetyki.

• Pozostaje ciało i język, który z ciała bierze swój początek.
• Najpierwsze metafory, surowy budulec.
• Granica między nimi to wielki temat tej poezji.
• Może nie o granicy zresztą należałoby w tym przypadku mówić, lecz o oscylacji?
• Nieustannym krążeniu między biegunami życia i literatury?

• Życie - opuchniętą głowę.
• Życie - pozlepiane strąki włosów.
• Bo Prawdziwie noc to poezja od-cielesna.
• Od-cielesna, lecz nie - odcieleśniona.

,,Z zewsząd przyjąłbym życie / służące tej mowie za pal". Ciało jest miejscem, z którego przemawia; matecznikiem wiersza, który żywi się jego sokami.

• Klasztorem Karmelu.

• Mężczyzna / rodzi mumię.
• Mumia ich łamie / i staje się aniołem".

,,Kobieta rodzi mumię. Śmierć - obecna tu w sposób niemal dotykalny, ujmowana w swym fizycznym aspekcie - wydaje się warunkiem i punktem dojścia wszelkiej twórczości.

• Odmową - ciału.
• Odmową - literaturze.
• Wyzwoleniem.
• Konrad Zych