Prekursorka "małego sabotażu"

2 listopada 1939 roku w warszawskim Forcie Bema Niemcy rozstrzelali dwie Polki - jedne z pierwszych ofiar terroru w okupowanej stolicy. Jedną z nich była 24-letnia Elżbieta Zahorska, skazana na śmierć za zerwanie na ulicy niemieckiego plakatu propagandowego adresowanego do polskiej ludności (drugą Eugenia Włodarz - zabita za spoliczkowanie wrogiego żołnierza).

• Śmierć nie jest straszna rzekła do mnie, gdy uścisnąłem jej rękę.[\.
• Dziewczyna stanęła na baczność.

Jak wspominał świadek egzekucji, ksiądz Tworkowski, kapelan więzienia na Pawiaku: Zahorska była całkowicie opanowana. Jej twarz, dotychczas zarumieniona, przybladła, oczy jaśniały.

• Wydała mi się posągiem, wizją polskiej Nike.
• W ciszy poranka rozległ się jej silny, dźwięczny głos.
• Skierowany do wroga w jego języku, był głosem Polski nieugiętej i dumnej: Noch ist Polen nicht verloren!
• (Jeszcze Polska nie zginęła).

Profesor Tomasz Szarota, od lat zajmujący się niemiecką okupacją ziem polskich, opisuje losy Elżbiety Zahorskiej, która mimo młodego wieku wykazała się wielkim patriotyzmem i odwagą. We wrześniu 1939 roku broniła Warszawy w obsłudze przeciwlotniczego karabinu maszynowego, potem dostała się do niewoli, z której uciekła, by wkrótce zostać aresztowaną i straconą.

Jej rodzina bardzo mocno ucierpiała podczas tej wojny - matka bohaterki, znana pisarka, zmarła w obozie koncentracyjnym Auschwitz, zginęły lub zmarły także trzy jej siostry. To przejmująca opowieść o przedstawicielce pokolenia wychowanego w Drugiej Rzeczypospolitej, które nie wahało się oddać życia dla wolnej i niepodległej Polski.