Innowacje wpisane w jeden z priorytetowych obszarów rozwoju gospodarki Unii Europejskiej są przedmiotem wielu rozważań, zarówno tych o charakterze teoretycznym, jak i praktycznym. Pojęcie innowacji, wprowadzone do literatury ekonomicznej przez Josepha Schumpetera, zostało pokazane w kontekście źródła dynamiki gospodarczej.
Innowacje warunkowały osiągnięcie wyższej efektywności produkcji, a przez to szybszy wzrost jej poziomu i lepsze zaspokojenie dobrobytu społecznego. Obecnie innowacyjność jest zagadnieniem w sferze zainteresowań wielu podmiotów, zarówno przedsiębiorstw, naukowców oraz władzy publicznej.
Przedsiębiorstwa przywiązują dużą uwagę do zwiększania swojego potencjału innowacyjnego, od którego zależy ich pozycja konkurencyjna na rynku, gremia decyzyjne w rządach państw skupiają uwagę na tworzeniu odpowiednich polityk stymulujących innowacyjność, Komisja Europejska uczyniła z polityki innowacyjnej główne narzędzie w procesie wzmacniania gospodarek Unii Europejskiej. Innowacyjność to kategoria ekonomiczna, która może być różnie definiowana i analizowana w zależności od tego, z jakiego poziomu jest postrzegana.
Komisja Europejska, rządy narodowe oraz inne instytucje konstatują, iż głównym źródłem innowacji są badania i rozwój. Jednocześnie głównym nośnikiem innowacji w gospodarce rynkowej jest sektor przedsiębiorstw, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw.
MŚP stanowią znaczną siłę gospodarczą krajów rozwiniętych, a innowacyjność jest narzędziem do utrzymania konkurencyjności tych przedsiębiorstw. W strukturze wszystkich przedsiębiorstw w krajach rozwiniętych, sektor małych i średnich przedsiębiorstw stanowi ponad 99% wszystkich przedsiębiorstw.
Dzięki swojej elastyczności mają możliwość wyprzedzenia dużych firm w tempie zmian wprowadzających innowacje w celu uzyskania lepszej pozycji na rynku.
