Proszę się obudzić... już po zabiegu

Proszę się obudzić... już po zabiegu...

• to po Proszę się nie bać...
• zaraz pan zaśnie...

druga część opowiadań o sytuacjach w szpitalach, których autor był świadkiem.Wiesław Mikuś, lekarz anestezjolog pracujący w szpitalach w Zamościu, w Szczebrzeszynie i w Biłgoraju. Autor tekstów kabaretowych i piosenek oraz wierszy, ma na koncie dwie pełnospektaklowe sztuki teatralne, pisze muzykę do swoich tekstów, występował też na scenie jako, jak sam mówi, "namiastka aktora i piosenkarza".

• Do tego dużo rysuje i maluje, a swoje prace zaprezentował na wielu wystawach.
• "Dziś przed rozpoczęciem elektrowstrząsów zostałem przez panią doktor psychiatrę poczęstowany herbatą.

Pani doktor jest osobą dużo starszą ode mnie i nie wypadało mi odmówić - chociaż wielkiej ochoty na herbatę wcale nie miałem. Rozmawialiśmy w jej gabinecie, siedząc przy ogromnym, dębowym biurku (...) Pani doktor zaczęła mi opowiadać - z wielkim przejęciem i z wypiekami na policzkach, ale także z wyraźną dumą i zadowoleniem - jak to zaatakował ją w tymże gabinecie jeden z pacjentów.- Dwa dni temu to było...

• Panie doktorze...
• Ja go tu wzięłam na rozmowę i zebranie wywiadu - a on?...

• W takim bladym, woskowym kolorze jak gromnica?- Gdzie tam w kolorze!
• Takie wielkie jak gromnica!- Aha...- Ogromne!...

Zsunął sobie spodnie od piżamy, wystawił swoje stojące prącie - bo mu stało i było jak gromnica i...- Mówi pani - jak gromnica? I zaczął mnie ganiać dookoła biurka.Zauważyłem wyraźnie, że opowiadając mi to z radosną satysfakcją, nie mogła się wyzbyć wyrazu twarzy świadczącego o wielkim zadowoleniu na samo wspomnienie.- I co?- I cały czas wykrzykiwał "kocham cię, kocham cię"...- Tak?

• To nie był w zasadzie groźny.
• I raczej to nie był atak.- No wie pan...
• Poniekąd był to atak.
• Mógł mnie przecież zgwałcić.Mówiąc to, uśmiechnęła się niemal lubieżnie.
• Sprawiała wrażenie mocno podnieconej.
• A może tylko niewłaściwie odbierałem jej emocje?- A ja umykałam...
• Umykałam.

• Ha, ha...
• Nie mógł mnie dogonić, bo piżama zsunęła mu się na kolana i nie miał dostatecznej szybkości.- Aha.
• To jakby nie te spodnie na kolanach - pewnie by panią dopadł?Zamlaskała rozkosznie i przełknęła ślinę.
• Odpowiedziała po chwili.- Pewnie by mnie dopadł..."(fragment "Pamiętnika")

I wie pan - ganialiśmy się wkoło tego biurka raz w tę - raz w drugą stronę, a on cały czas z tym stojącym prąciem na wierzchu.