Książka Beatriz Colominy Prywatne i publiczne. Architektura nowoczesna jako medium masowe przetarła szlaki nowemu sposobowi pisania o architekturze, jej funkcjonowaniu w świecie nowoczesnych mediów i uwikłaniu w relacje społeczne.
Interpretując na nowo twórczość Le Corbusiera i Adolfa Loosa, autorka przyczyniła się do rozwoju krytycznej refleksji na temat architektury modernistycznej, której obraz, zbudowany na podstawie wieloletnich badań wydawał się już określony i zamknięty. Tradycyjnym analizom przeciwstawiła uważne spojrzenie na obrzeża, badanie relacji między wnętrzem a zewnętrzem, twórcą a przekazem, architekturą a jej reprezentacją.
Mimo upływu niemal 30 lat od pierwszego wydania (1994) książka jest stale cytowana, tłumaczona w całości i fragmentach oraz omawiana na uniwersytetach. Przyglądając się różnym aspektom ich twórczości, Beatriz Colomina pokazuje , jak świadomie tworzyli swoje publiczne wizerunki i wpływali na przyszłych interpretatorów: Loos mylący tropy i zacierający ślady, Le Corbusier jako dokumentalista własnej twórczości, twórca gigantycznego, przytłaczającego badaczy archiwum na swój temat.
W siedmiu esejach (Archiwum, Miasto, Reklama, Fotografia, Muzeum, Wnętrze, Okno) autorka podejmuje zagadnienia związków architektury nowoczesnej z fotografią, filmem i reklamą. Jej książka jest wprowadzeniem do zagadnienia architektury w epoce mediów masowych, przy czym autorkę interesują "nie tyle relacje między architekturą a mediami, ile możliwość myślenia o architekturze jak o mediach".
