Monografia jest pierwszym w polskiej nauce prawa karnego opracowaniem poruszającym problem czynów zabronionych, które mogą być realizowane jedynie przez wypowiedź, rozumianą jako wszelkiego rodzaju celowa ekspresja. Usystematyzowanie tematyki karalności zachowań ekspresyjnych jest istotne zarówno z perspektywy dogmatycznej, jak i praktycznej, w szczególność w kontekście prawno-karnej kwalifikacji zachowań podejmowanych za pośrednictwem Internetu, które co do zasady mają charakter "słowa" a nie zachowań psychofizycznych.
Autorka kompleksowo rozważa problem wypowiedzi jako czynności sprawczej/wykonawczej, charakterystyki takiej czynności oraz konsekwencji z owej charakterystyki wynikających. W szczególności przedstawia właściwy model wykładni wypowiedzi oraz zasady przypisywania sprawcy czynu popełnionego przez wypowiedź.
