Przez rzekę

Stawałem przy drzwiach i patrzyłem, jak podnosi kolejne kęsy, żuje, połyka, drapiąc się lewą dłonią po brzuchu, albo przewracając strony najgłupszej gazety. A potem odsuwała talerz, uwalniała jedną nogę z czarnych rajstop, stawiała stopę na krawędzi krzesła, sięgała po małe zakrzywione nożyczk i obcinała paznokcie.

• Bezbarwna materia o obojętnej temperaturze znikała w cieniu krzesła, w cieniu pochylonej postaci.

Pozbywała się cienkich, szarawych półksiężyców i mogłem wtedy uklęknąć i patrzeć, jak fragment jej ciała oddziela się, spada i przestaje być nią. Przypadałem do podłogi, by odnaleźć te okruchy istnienia, już martwe, więc moje.

• Tak się umówiliśmy.
• Wśród okruchów i węzełków dywanu wymacywałem drobniuteńkie ostrza i zbierałem.
• Jej twarz nigdy nie była piękniejsza.

• Dotknąć istnienia to właśnie dotknąć formy, która w pustce zostaje po istnieniu...
• prof.
• Przemysław Czapliński

Fragment książki Granica poznania, wyznaczana przez nicość, to chyba najtrudniejszy, ale i najbardziej fascynujący wątek tej książki, łączący tom Przez rzekę z wcześniejszymi Opowieściami galicyjskimi [...\.