Przez sekundę w sferze wiersza

"Przez sekundę w sferze wiersza" jest wyborem wierszy łotewskiego poety Marisa Salejsa w przekładzie Miłosza Waligórskiego. Wiersze te można nazwać medytacją.

• Salejs unika mówienia - rozwlekłego mówienia - przede wszystkim z wrodzonej delikatności.

W minimalistycznej formie poeta kondensuje milczenie, jakby w myśl zasady: jestem poetą, nie mam nic do powiedzenia. Wie, że każde słowo jest uzurpacją, klatką, w której język zamyka to, co powinno być wolne.

Stąd w jego wierszach mnóstwo istot małych, ulotnych - poeta muska je wierszem i pozwala frunąć dalej, w swoją drogę. Poezja łotewska, również współczesna, ufundowana jest na dainach, krótkich formach ludowych, często będących kontemplacją natury (z racji pogańskiego pochodzenia bliżej im do buddyzmu, powiedziałbym, niż do chrześcijaństwa).

• W jednym z wierszy bohater liryczny odwiesza z powrotem na gałąź jabłka, które opadły na ziemię.
• Kryje się za tym pragnienie restytucji raju, swoista apokatastaza w skali mikro.

To samo dostrzega Miłosz Waligórski w poezji Marisa Salejsa: kontemplację natury, której człowiek jest nie tyle częścią, ile gościem, bywalcem.