Przypadki kryminalne Współpraca interdyscyplinarna przy badaniu ciemnej liczby przestępstw

Ciemna liczba przestępstw. Jak ją opisać czy zdefiniować?

• Nieujawnionych, czyli jakich?
• Nieujawnionych wobec kogo?
• Na pewno nie są to sprawy wykryte.
• Ale czy chodzi tylko o takie sprawy, których przebiegu nikt poza sprawcą (i ewentualnie ofiarą) nie zna?

Zgodnie z tym, co podają kryminolodzy, jest to liczba przestępstw nieujawnionych. Ba, do pomyślenia jest nawet sytuacja, kiedy i sprawca nie wie, że popełnił przestępstwo.

• A co ze sprawami z błędną kwalifikacją prawną?

• Czy to są przestępstwa nieujawnione czy tylko niewykryte?

Co ze sprawami, które nie są prowadzone z powodów politycznych lub obyczajowych, a wszyscy o nich wiedzą? Wreszcie co ze sprawami, gdzie sprawca jest ustalony (choćby w wyniku działań operacyjnych), ale z braku wystarczających „mocnych” dowodów nie postawiono mu zarzutów?

• Jest w ciemnej liczbie?
• Na jak długo?
• Uważam, że nie ma potrzeby wprowadzenia ścisłej definicji ciemnej liczby przestępstw.

• sprawy, których nikt organom ścigania nie zgłosił.
• Może ona też zawierać przestępstwa ze szczególnych względów niewykryte.

Przyjmuję, że należą do niej wszystkie te przestępstwa, które z różnych powodów pozostają nieujawnione, tj. Dzieje się tak ze względu na skomplikowany charakter sprawy i relacji pomiędzy sprawcą i ofiarą, kwalifikowanie spraw w taki sposób, aby łatwiej udowodnić przed sądem „coś mniej” niż ryzykować uniewinnienie za „coś więcej”.

• Dotyczy to więc spraw, gdzie z różnych powodów postępowanie karne nie jest prowadzone.
• Sprawa ujawniona – kto musi się dowiedzieć o zdarzeniu, aby zagadka kryminalna została rozwiązana?
• Sprawa wykryta – łatwo powiedzieć.

• Dla mnie żadne przestępstwo niewykryte nie jest przestępstwem doskonałym.

Czy skoro za zbrodnię nikt nie został ukarany, to znaczy, że była doskonała? Bo są takie sprawy, które, choć oficjalnie umorzone, mają ustalonego sprawcę.

• procesowych, nie doszło do skazania.
• Albo doszło do skazania za inne przestępstwo.
• Albo sprawca już nie żyje.
• Albo przebywa w szpitalu psychiatrycznym w związku z innym postępowaniem.

Faktycznie są więc wykryte, ale z różnych powodów, np. Żadna zbrodnia nie jest doskonałą zbrodnią, bo zawsze można coś zrobić, by przywrócić ład w funkcjonowaniu świata po popełnionym czynie.

• Inna rzecz, że czasami tych działań w sprawach brakuje.

• Są też sprawy, kiedy prawda wychodzi na światło dzienne już po śmierci sprawcy.

Sprawca zbrodni nigdy, do końca swojego życia, nie może mieć pewności, czy jego zbrodnia wyjdzie na jaw, czy też nie. Pomimo tego, że nie da się już go ukarać, działania wykrywcze mają duży sens dla ofiar i ich rodzin.

• Kubę Rozpruwacza –- nie możemy powiedzieć, że były zbrodniami idealnymi.
• Wszak analizowane są do dzisiaj.

O wielu sprawach, także historycznych lub mitycznych, jak choćby zabójstwo Abla przez Kaina, czy zbrodniach dokonanych przez tzw. I nigdy nie mamy pewności, co rozegrało się w czasach, kiedy ich dokonano, kto wiedział o czynie i co z tą wiedzą zrobił.

• Joanna Stojer-Polańska

Celem tej książki jest więc upowszechnienie wiedzy na temat interesujących, nietypowych, wykrytych, a może rozwiązanych przez szczęśliwy zbieg okoliczności spraw kryminalnych, promowanie badań interdyscyplinarnych na miejscu zdarzenia oraz przesłanie, że zbrodnia doskonała nie istnieje.