Przypuszczam, że wątpię

Biografia utkana z anegdot. Bohdan Łazuka ma wyjatkowo znaną w Polsce twarz i nazwisko, choć przecież zwykle nie grał główych ról.

• W latach 60.
• poprzedniego stulecia młody Łazuka był u szczytu popularności.

Pozycję zawdzięcza talentowi, osobowości, perfekcyjnie opanowanemu warsztatowi. Obdarzony sympatią widzów swobodnie poruszał się na scenach festiwalowych, kabaretowych, teatralnych, na planach filmowych i wśród artystycznej bohemy.

W kolejnej dekadzie dojrzały już Łazuka umocnił wizerunek świetnego aktora, zwłaszcza komediowego, w filmach Stanisława Barei, Tadeusza Chmielewskiego, Jerzego Gruzy. Do historii przeszła jego rola w "Nie lubię poniedziałku", gdzie był jakby sobą samym, artystą, który w Warszawie, po nocnym recitalu, w nonszalanckim nastroju, bez cienia stresu wędruje do domu wzdłuż torów tramwajowych z korbą od samochodu.

• Nie ma chyba słynniejszej korby od tej właśnie.
• W latach 80.
• i 90.
• Łazuka częściej wybierał kabaret.
• Dużo jeździł z koncertami po Polsce i świecie.
• Pozostał wędrującym aktorem do dziś.
• Ostatnio częściej znów widać go w filmach.
• Ma też stałą przystań w postaci Mazowieckiego Teatru Muzycznego.
• Wielu wrażeń dostarcza Bohdanowi Łazuce nie tylko życie zawodowe, ale też prywatne.
• Lubi rozmowy z przyjaciółmi i z przygodnie spotkanymi osobami.
• Miał cztery żony.

• Jego biografię można utkać z samych anegdot.
• Wiele z nich znajdą czytelnicy tej książki.

Przyznaje, że wciąż nie wie, dlaczego kobiety są tak atrakcyjne. Często są to miniaturowe, czasem dłuższe opisy, śmieszne, ale nierzadko głęboko refleksyjne.

• I prosi, żeby nie traktować jako historii jako zamkniętej.

Bohdan Łazuka dzieli się też swoimi przemyśleniami nad rodziną, zawodem aktora, Polską, cywilizacją. Ma jeszcze wiele nowego do powiedzenia, ale wyznaje, że bywają momenty, kiedy stokroć wymowniejsze wydaje się mu milczenie.