W opublikowanej w 1901 roku Psychopatologii życia codziennego Freud po raz pierwszy oficjalnie użył terminu psychoanaliza. W rozprawie tej zajął się badaniem przejawów nieświadomego życia psychicznego.
Za materiał do badań posłużyły mu czynności pomyłkowe, przejęzyczenia, zabobony i błędy. Źródłem tych pomyłek (stąd freudowska pomyłka), pojawiających się najczęściej w wypowiedzi, w działaniu lub zapominaniu, według Freuda są nieświadome, zablokowane motywacje, które mimowolnie wychodzą na światło dzienne.
