Rabunek i Maska

Dwóch kolegów podejmuje decyzję o obrabowaniu Galerii Beksińskiego. Uważają artystę za chorego psychicznie, a jego dzieła za brednie wariata, na których jednak można by było zarobić.

• Ich przewodnikiem zostaje Śmierć z czarnym psem.
• W czasie wędrówki diametralnie zmieniają zdanie o Mistrzu i jego pracach.

Przyjeżdżają do Sanoka, by najpierw zrobić „wywiad”, podczas którego piorun wtrąca ich do zwierciadła na jednej z sal. Z nieba posypały się skry, a gdy przyjaciele spojrzeli na drogę, przy której stali, zobaczyli zbliżającą się do nich staruchę z dużym czarnym psem.

• Ale jaką staruchę!

Zamiast oczu miała czarne oczodoły, była łysa i bez uszu, w jednej ręce trzymała laskę, drugą położyła na grzbiecie psa. Przerażeni przyjaciele całkiem osłupieli, nie mogąc ani się poruszyć, ani krzyczeć.

• Zastygli w bezruchu i tylko patrzyli szeroko otwartymi oczami.
• – Witam!
• – odezwała się jędza głosem jak z podziemia, gdy zbliżyła się do nich.
• – Stać!
• – rozkazała czarnemu psu, który zatrzymał się posłusznie.
• – Kim… pani… jest?

• – Śmierć – przedstawiła się bez ceregieli.

– zapytał ochryple Roman, chociaż domyślał się, tak samo jak jego przyjaciel.