Rekolekcje rabczańskie ks. Karola Wojtyły

Co kryje uczniowski zeszyt znaleziony na strychu? Czarna, mocno sfatygowana okładka, kartki w kratkę żółte ze starości, pokryte drobnym, gęstym pismem… Autorka uzupełnia ten zapis obrazem dawnej Rabki i gorczańskiego śladu w biografii papieża, a czyni to słowem żywym i gorącym od wzruszenia.

• Stoi na stopniach schodów między ołtarzem a nami.

,,Takim go widzę: szczupły, niewysoki, lekko przygarbiony, komża narzucona na sfatygowaną (jak mój zeszyt) sutannę, buty nie pierwszej młodości. Czasem, porwany tematem, unosi się nieznacznie na palcach.

• Ta książka jest jak kokon osnuty wokół treści zakurzonego zeszytu.
• Zawiera nigdzie dotąd niepublikowane rekolekcje ks.

Zaprasza, byśmy przyszli na Kanoniczą, gdy już będziemy studentami (…). Karola Wojtyły, które dawno temu głosił uczniom rabczańskiego liceum, a także to, co moja pamięć i wspomnienia rówieśników przechowały o Rabce czasu minionego.

• Ba!
• Są w niej nawet wiewiórki, gwizdanie kosów i światełka świec migające między świerkami pod grotą Matki Boskiej.
• Są również krakowskie spotkania z biskupem, który nie przestał być „Wujkiem” dla młodych przyjaciół.

• Czekam na was.
• To także słowa Jego testamentu.
• Nie mogę więc w tej pracy przejść obojętnie pod słynnym Papieskim Oknem.
• Tak, właśnie tym przy Franciszkańskiej 3!
• Ono już obrasta legendą.
• Ono już na zawsze należy do naszego Papy.

Okazało się, że pamięta, co w Kaplicy Zdrojowej powiedział na pożegnanie: – Nie zapomnijcie o mnie. To, co tam się działo, było dla nas swoistym karnawałem po wielkim Adwencie rabczańskich rekolekcji.

Niejeden z nas, Jego dawnych słuchaczy, stał tam w tłumie rozradowanej młodzieży i przecierał oczy, i nie chciał wierzyć…” – fragmenty z książki.