Rio Bar

Monologi trzech kobiet, które, być może, spotykają się w barze w pewnej nadmorskiej miejscowości. Trzy opowieści przeplatają się i uzupełniają.

• Jedna z bohaterek mówi o walkach Chorwatów w 1995 roku, pozostałe o trudnych warunkach powojennego życia.
• Ich wypowiedzi składają się na obraz wojny widzianej oczami kobiet.

• Wojna burzy bezpieczny porządek codzienności, pokój nie przywraca tego porządku.
• Kobiety czują się oszukane i zdradzone, odarte ze złudzeń i pozbawione nadziei.
• Są wściekłe i pełne bólu.
• Ivana Sajko pozwala im ten ból wykrzyczeć.

Wojny, która nie jest konfliktem idei, zderzeniem nacjonalizmów czy walką o wolność - miejsce ideologii zajmują tu konkrety. Monologi zostały opatrzone przypisami - cytatami z artykułów prasowych, urzędowych dokumentów i aktów oskarżenia, wskazujących prawdziwe osoby, daty i miejsca.

• W tej książce język fikcji przenika się z językiem faktów, czyniąc ją tym bardziej gorzką i oskarżycielską.

Pisanie jest dla mnie terytorium gniewu terytorium walki, w której nieustannie usiłuję wymknąć się modelom i przymusom, nie tylko poprzez to, co piszę, ale i jak piszę.