Zbiór nowel z 1892 roku. Władysław Książek (18571897) używał pseudonimu Julian Łętowski.
Był prozaikiem, dramaturgiem, poetą i dziennikarzem. Od 1879 roku mieszkał w Warszawie, pracował w redakcji Echa, a od 1882 roku w Słowie.
Popularność zyskał postromantycznym dramatem Izrael na puszczy (1880), wyrażającym uczucia patriotyczne przez metaforę biblijną. W dramacie Firduzi (1884), którego bohaterem jest poeta perski, autor usiłował rehabilitować poezję romantyczną.
W swej twórczości nowelistycznej pod wpływem naturalizmu umieszczał akcję w środowiskach nizin społecznych, przede wszystkim warszawskiego Powiśla. W późniejszych zbiorach nowel: Na Bożym świecie (1890), Robakiewicz (1892), Stary mąż (1893) czy w powieściach Rywale (1890), Rogata dusza (1893) zabrakło realiów społecznych, zamiast prawdy ukazywał pisarz idylliczne sielanki.
Zainteresowanie tematyką orientalną, zaznaczone w dramatach, znalazło też wyraz w tomiku Sonety i ghazele (wyd. Utwór poddano modernizacji pisowni i opracowaniu edytorskiemu, by uczynić jego tekst przyjaznym dla współczesnego czytelnika.