Rozmowy na trzech grabarzy i jedną śmierć

Czy można w sposób zabawny mówić o śmierci, religii, sztuce, patriotyzmie i eutanazji? A o samobójstwie, alkoholizmie, literaturze i wampiryzmie?

• Otóż można.
• Wystarczy zajrzeć do baraku grabarzy z cmentarza parafii pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa w Ponurej.

Tam przy papierosie i wódce Tomasz, Rysiek i Młody bez litości karcą świat pozorów, tandetnego blichtru, ludzkiej głupoty i hipokryzji. Świat, który niczym hordy dzikich barbarzyńców odzianych w szare garnitury próbuje wedrzeć się na teren cmentarza – tego ostatniego bastionu wolnej myśli, niczym nieskrępowanej refleksji zapominanego już prawa do nieprzejmowania się prędkością, z jaką kręci się nasza zadyszana Ziemia.

• W misji tej pomagają im goście i stali bywalcy cmentarza.

• Kpina i ironia z naszych narodowych wad i zwykłej ludzkiej małości wypełniają rozmowy grabarzy niczym trumna mogiłę.
• Dostaje się prawie wszystkim, nawet samemu Bogu.
• A za co jemu?
• Za wszystko.
• W środku znajdziecie również nieco przydługą opowieść o Oblivokrach.
• Kim lub czym są rzeczone Oblivokry?
• Sami przeczytajcie i…strzeżcie się ich!
• Tomasz Kowalski.
• Urodzony w 1970 roku w Katowicach.
• Z wykształcenia prawnik.
• W 2010 roku zadebiutował książką „Kamienica przy RueSainte-Anne 43” podejmującą temat kary śmierci.

Są to między innymi handlarz i wytwórca zniczy pan Ćwieczek, stara dewotka Walazkowa, wampir alkoholik Wincenty Murnałowski, mocno przechodzona prostytutka Madame Helikopter, Profesor Hieronim Baltazar Staroświecki oraz tytułowa Śmierć. Zarówno jego debiut, jak i „Rozmowy na trzech grabarzy i jedną śmierć” zostały napisane na kanwie dwóch tekstów dramatycznych, za które autor został uhonorowany wyróżnieniami podczas I i II Ogólnopolskiego Konkursu Dramatycznego „Lustro, Obraz, Iluzja” w Łodzi.

• W 2008 roku Polskie Radio Białystok zrealizowało słuchowisko radiowe na podstawie jego monodramu pod tytułem „Kolęda”.

• Jego ulubione święta to oczywiście… Wszystkich Świętych.
• Wszystkich Świętych i Zaduszki, Przyłóż czaszkę do poduszki.

Tomasz Kowalski jest miłośnikiem muzyki barokowej, pączków z nadzieniem różanym, papierosów i Katowic, w których kocha spędzać wakacje. Wsłuchaj się w wieczoru trzaski, Jęki, zgrzyty, straszne wrzaski.

• Dzwonią śnieżno-białe kości, Czas cmentarnej to radości.

To jesienni kolędnicy: Strzyga, upiór, trup z kostnicy. Znicze ogniem hen, strzelają, Dzieci trumny otwierają.

• Groby wszystkie wypełnione, Pięknie kwieciem ozdobione.

• Pomyśl w końcu o przyszłości, Gdzie położysz stare kości.

Ach listopad, zmarłych czas, Wkrótce czeka to i nas. Zanim będziesz zimny trup, Bierz łopatę, kop se grób.

• Patrzcie!
• Jaką mam kwatere!
• — Grabarz Tomasz

I gdy kiedyś Przyjacielu miły, Kłaść cię będą w dół mogiły, Ty raz jeszcze, zdziwisz uszu wiele, Krzycząc: Kurde!