Rozmowy obrazów, t. 2

W drugim tomie Rozmów obrazów obrazy połączono są ze sobą za sprawą artystycznych wyzwań i środków wyrazu. Są to nie tylko kwestie koloru, światła i faktury, ale też perspektywa oraz optyczne i iluzjonistyczne triki.

Zabawy polegające na oszukaniu widza, tak aby nie wiedział, gdzie kończy się świat realny, a gdzie zaczyna namalowany. Przedstawione są popisy artystycznej wirtuozerii wykonane za pomocą anamorfozy, a także próby namalowania niemożliwego, jak o odwzorowywaniu burzy napisał Pliniusz Starszy.

Kluczem doboru obrazów w pierwszym tomie były tematy, motywy i ich reinterpretacje, w drugim natomiast są to głównie środki malarskie. To jednak tylko arbitralny klucz, sposób na połączenie ze sobą dzieł powstałych w różnych ośrodkach lub w odległych od siebie epokach.

• W istocie bowiem tematu i sposobu jego wykonania nie da się rozdzielić.

• Zebrane w obu tomach eseje są zaproszeniem do samodzielnego patrzenia i gry skojarzeń.
• W historii sztuki nie ma jednej właściwej interpretacji poszczególnych dzieł.
• Jest tyle obrazów, ilu odbiorców.
• Sztuką należy się cieszyć niezależnie od posiadanej wiedzy.
• Wystarczy tylko mieć odwagę, żeby patrzeć.
• Grażyna Bastek - historyczka sztuki i publicystka.
• Specjalizuje się w historii europejskiego malarstwa i badaniu technik dawnych mistrzów.

Emocje widza są budowane zarówno za pomocą tego, co jest przedstawione, jak i tego, jak to jest zrobione. Pracuje w Muzeum Narodowym w Warszawie; w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego prowadzi zajęcia poświęcone malarstwu nowożytnemu.

• Zajmuje się popularyzacją historii sztuki.

Jej eseje o malarstwie były publikowane w ,,Art And Business", ,,Dwutygodniku.com", ,,Przekroju". Prowadzi stałą rubrykę o sztuce w ,,Newsweek Historia", a w II programie Polskiego Radia współtworzyła audycję ,,Jest taki obraz".