Celem pracy jest wykazanie, że sądy cywilne w państwach członkowskich Unii Europejskiej stosując dla rozstrzygania spraw prawo ustanowione na szczeblu UE (obok prawa krajowego), zaczynają stawać się w ujęciu funkcjonalnym podstawową instytucją operującą na nowym poziomie (oprócz ponadnarodowego i państwowego), który można określić mianem obywatelskiego, sytuowanego na równi z poziomem regionalnym. Aby potwierdzić powyższą tezę, konieczne jest przedstawienie struktur zajmujących się tworzeniem norm prawnych dla działalności sądów cywilnych oraz samych norm prawnych.
W przypadku norm prawnych najwłaściwszymi wydały się metoda systemowa (uzasadniająca pogląd, iż realizujące je sądy cywilne stanowią część systemu politycznego UE) oraz metoda porównawcza (np.
